Υψώθηκε η μαύρη νύχτα μου μέσα από το νερό Την πανσέληνο Η άγρια λίμνη που τρομαγμένη δεν κολυμπούσε, απόκρυφα άρχισε αργά να φουντώνει Αναρριχώταν στη στάθμη του σκοταδιού μου Το εμπιστευόταν χωρίς φόβο Βάζω το χέρι μου στο τρεμουλιάρικό της πέπλο Το νερό της ανατρίχιασε Κοιμισμένες ψυχές κάτω στο βυθό της Άνθρωποι που θεωρούσαν τον κόσμο φωτόλουστο, να εξακολουθεί να υπάρχει μοναχά την κάθε μέρα Βουτηγμένοι στις σκυθρωπές συνήθειες, με ασφυκτικές, κολλημένες επιθυμίες, σαβα