Τα πάντα στην απόλυτη τάξη και ξεκίνησαν… Η νοσταλγία της Άνοιξης… Η συνάντηση της εποχής με τους ανθρώπους που δεν περπατάνε σκυφτοί, δεν φοράνε σκουφιά… και έχουν ανοικτά αυτιά για να ακούνε τα τραγούδια τους. Μοναδικοί ταξιδιώτες χ ω ρ ί ς β α λ ί τ σα.. Κρατάνε στο χέρι μονάχα μια ευχή.. να βρουν ξανά τη φωλιά τους στα μπαλκόνια! Τα έντονα τιτιβίσματα, μας έκαναν να κοιτάξουμε σήμερα ουρανό. Μαυρόασπρο με γαλάζιο αυτή η χρωματική αρμονία της φύσης, ανεπανάληπ

Σε ένα χωριό απόντων σε άφησα Κατέβασα κουρτίνες και απομακρύνθηκα Ίσως υπήρχε ο χρόνος της επιστροφής καθώς η μεγάλη πόρτα αργά έκλεινε... Πίσω δεν κοίταξα... Έτρεξα όσο πιο γρήγορα να προλάβω την νύχτα Αντίστροφα άρχισα να μετρώ... Εξιχνίαζα το σκοτάδι μέχρι που χάραξε το φώς Άκουσα του τελευταίου αηδονιού το κελαήδημα Ύστερα σκαρφάλωσα στην πιο φωτεινή ηλιακτίδα Κι ας ήτανε ο πιο βαρύς Χειμώνας... Εύα Γεωργίου 🌹.

Τώρα όπου κι αν πας, συναντάς μόνο ξενιτιά. Σε κούρασε η ασχήμια γιατί έχει διάρκεια... Κι οι επιλογές για τα όμορφα στέρεψαν. Όση λίγη απέμεινε, την αρπάζουνε σαν γύπες Η ομορφιά, είναι μονάχα ανάμεσα σε λίγες λέξεις… γι ‘αυτό σου τις κλέβουν... Εξαλείφθηκαν από τις αγορές... Κάνουν τώρα μεγάλο παιχνίδι με αυτές. Τους είναι χρήσιμες για όλα τα πάζλ που φτιάχνουν… Εύα Γεωργίου 🌹

Παράθυρο ανοιχτό ίσως κάποια ξεχασμένη πυγολαμπίδα από το κρησφύγετο της φτερουγίσει να φαντάξει η νύχτα Ανύπαρκτη μυρωδιά Το ζουμπούλι δεν αναστήθηκε ούτε η γαρδένια Μισή Άνοιξη! Ορφάνεψε ο χρόνος... Ξέμειναν τα πεφταστέρια σε άγνωστους ουρανούς Λίγη θάλασσα Περίλυπα λιγοστά χελιδόνια μόνο στο φως της μέρας Λειψά τα μαγιάτικα στεφάνια Θα πενθήσει πάλι η Πρωτομαγιά Κι οι ποιητές έγκλειστοι στην απόγνωση της χαμένης άνοιξης… Εύα Γεωργίου 🌹

Φίλε, καμιά ανησυχία… Δεν θα πεθάνεις ποτέ μόνος Ούτε αβοήθητος. Παντού μυρίζει θάνατος... Εσύ, μην πτοείσαι από κανένα τραυματισμό. Καμιά πληγή σου δεν θα μείνει ανοικτή Δεν βλέπεις τι γίνεται γύρω; Aνοιχτοί είναι οι τάφοι. Μαζί θα πεθάνουμε σου λέω. O,τι απέμεινε … είναι μονάχα λίγα φαντάσματα που θα θυμίζουν πως κάποτε...προϋπήρχε ζωή… Εύα Γεωργίου 🌹

Όταν όλα θα παγώσουν ο Χιονάνθρωπος δεν θα μοιάζει πια ένα απλό γλυπτό από χιόνι. Θα είναι μονάχα μια μεγάλη κραυγή στην Πλατεία... Ο Κόκκινος Χιονάνθρωπος θα περάσει στην αιωνιότητα, έτσι, για να μας θυμίζει κάποια ανθρωπάκια των σκιών, συγκάτοικους, κάποτε, στον Πλανήτη. "Πίσω απο την σιωπή" εκδόσεις Βεργίνα Εύα Γεωργίου 🌹

Το. ποίημα Άτιτλο πήρε έπαινο στον 7ο παγκόσμιο διαγωνισμό Αμφικτυονίας🌹 ΑΤΙΤΛΟ Έτσι θα περάσει και τούτη η νύχτα Όπως δηλαδή οι προηγούμενες Χωρίς κουβέντα! Κανείς δεν έχει να σου πει τίποτα Κι η γη, δεν λέει να στεγνώσει, η βροχή δεν σωπαίνει… Κρύφτηκαν πάλι οι άνθρωποι, τον μαύρο ουρανό φοβήθηκαν Ατέρμονες ώρες έξω λογομαχούνε Ποια θα φυγαδέψει την ανελέητη βροχή; Ποια θα καταλαγιάσει τον θυελλώδη βοριά; Χορεύουν αδιάκοπα οι αστραπές! Τα πουλιά καταφύ

Έτσι θα περάσει και τούτη η νύχτα Όπως δηλαδή οι προηγούμενες. Χωρίς κουβεντα! Κανείς δεν έχει να σου πει τίποτα Κι η γη, δεν λέει να στεγνώσει, η βροχή δεν σωπαίνει… Κρύφτηκαν πάλι οι άνθρωποι, τον μαύρο ουρανό φοβήθηκαν Ατέρμονες ώρες έξω λογομαχούνε. Ποια θα φυγαδέψει την ανελέητη βροχή; Ποια θα καταλαγιάσει τον θυελλώδη βοριά; Χορεύουν αδιάκοπα οι αστραπές! Τα πουλιά καταφύγιο ψάχνουν, τα δέντρα σωριάστηκαν… Κατάκοπος κι εσύ, σε ένα κλειστό δωμάτιο Μά

Καραδοκούν πια οι Λύκοι σε κάθε γωνία.... Το παιχνίδι Λύκε Λύκε είσαι εδώ έχει τελειώσει.. Εσύ μόλις κέρδισες, τους έχεις ξεφύγει Νιώθεις περίεργα που σε αναγνώρισαν, σου έκαναν μάλλον την χάρη. Τώρα δεν έχεις λόγο να νιώθεις κυνηγημένος. Νιώθουν μόνο οίκτο για σένα... Ο επόμενος ρόλος που θα υποδυθείς διάλεξε να είναι αυτός της Κοκκινοσκουφίτσας. Σώθηκε και ακόμη ζει. Κάπου στην μέση της διαδρομής έγινε φίλη με τον λύκο. Και απο τότε γράφουν μαζί παραμύθια... μόνο για

Σε σκλάβωσαν οι ώρες Σαν βαρυποινίτης, υπομένεις καρτερικά την ποινή σου εκεί, παγιδευμένος. Προσεύχεσαι στο τελευταίο δευτερόλεπτο που μόλις μέτρησες. Απεγνωσμένα ψάχνεις τη δική σου Ανάσταση Ποτέ δεν συλλογίστηκες ότι το μεγάλο θαύμα γίνεται μονάχα όταν είσαι πραγματικά έτοιμος. Είναι γιατί δεν πίστεψες, πώς τα θαύματα θυμώνουν, όταν πια δεν τα πιστεύεις Εύα Γεωργίου 🌹

Γιατί ρε φίλε δεν είσαι καλά; Όλα … όσα γεννιούνται φθείρονται και αλλοιώνονται.. Εσύ, τι; Έκανες τον πόνο φίλο; Δεν βλέπεις τι γίνεται; O Κίνδυνος ήτανε το κολλητό φιλαράκι του Πόνου πολύ πριν τον γνωρίσεις... Ζήλεψε πολύ την φιλία σας Είναι εδώ δίπλα… ελλοχεύει… Γι’ αυτό σου λέω... Πρόσεχε! Εύα Γεωργίου 🌹

Είμαστε εδώ, γράφουμε θρήνους για μισή πατρίδα, και αγρυπνούμε για την άλλη μισή. Eίμαστε εδώ με Αττίλα απειλή, μετράμε κατοχής...

Με πνίγει ο γυρισμός… Δεν είχαμε ποτέ άλλωστε τις καλύτερες σχέσεις Κλείνουμε αραιά, αναπόφευκτα ραντεβού, τελευταία έγιναν σπάνια Στο...

Τρικλίζουν πάλι οι λέξεις, στο πάτωμα μιας αμήχανης πασαρέλας Χορεύουν ασθενικά σε κατευθυνόμενα πια βήματα Ευλαβικά το ένα χέρι σκύβει...

Αδελφέ μου, μην ανησυχείς Δεν θα πεθάνεις μόνος και αβοήθητος Μην σε τρομάζει ο τραυματισμός... Καμιά πληγή σου δεν θα μείνει ανοικτή...

Ναι.. ήξερα από την αρχή ότι θα ήταν σύντομο... Άρχισε όμως πολύ όμορφα και ήθελα να το ζήσω μέχρι το τέλος. Να δω όλες τις εικόνες,...

Μόνιμος εχθρός το ξυπνητήρι! Αυτό που θες να πετάξεις στο πρώτο κτύπημα μα δεν βρίσκεις ποτέ τη δύναμη... Αυτό που κτυπάει με...

Ανάμεσα σε δυο γυάλινα σπίτια η νύχτα σέρνεται. Πότε στο ένα πότε στο άλλο. Ακούραστος ο καθρέφτης σου γνέφει κάθε φορά πως κάτι...

Αφιλόξενο το σπίτι Δεν χωράει κανέναν.. Ούτε συγγενείς ούτε φίλους Στην εξουσία της προσταγής καταρρέει ο χρόνος. Περίλυπος του σπιτιού...