Δρόμοι της αρμύρας. Ένα καράβι που ταξιδεύει με των γλάρων το φτερό στο γαλάζιο των ονείρων νερό. Σε ψάχνω στους βαθιούς συλλογισμούς σαν θαλάσσια πνοή ακουμπισμένη στης κουπαστής το γερό στήριγμα. Πελαγώνει η ματιά σου. Πεπρωμένο ο έρωτας θα πω. Ύστερα σε φαντάζομαι ιέρεια του πόθου,να αφήνεσαι στην ορμή των αναμνήσεων να χαιρετάς α;έρινη σαν μια γυναίκα που σε πόθησε η μηδαμινή μας στιγμή. Οι σχέσεις του νου αμοιβαίες. Ολάνοιχτα τα παράθυρα υποδέχονται την έλξη των εκφράσε

Είναι κάτι στιγμές, που σε αναζητώ σαν μια λαμπίδα φωτός στα βαθύ της καρδιάς. Ακόμη να σε αγγίζω σαν ρούχο καθαρό, μέρας Κυριακής στην γιορτή σου. Μα πιο πολύ στον κάματο μιας μέρας, που το κορμί ακουμπά βαριά να ηρεμήσει από την άχνα ενός φιλιού σου. Στιγμές ακόμη, να χαράζω, το όνομά σου, στις πρώτες αχτίδες φωτός, με χρυσά γράμματα. Και εκεί,στα βαθιά πέπλα της νύχτας, στον βαθύ στοχασμό του μυαλού,τα όνειρα, ακουμπούν την μορφή σου. Και όπως η νύχτα, καλεί το φεγγάρι να

Θα ταξιδέψουμε στο φως με την αγάπη. Λιώνει ο πάγος στις καρδιές. Μια θέληση που είναι ορατή στον νου μας και μας καθοδηγεί μας πάει σ' άλλα μονοπάτια. Δυο ανθρώπων οι καρδιές χτυπούνε σαν τις καμπάνες μιας Κυριακής. Οι δάδες αναμμένες σε λαμπαδηδρομία αισθημάτων. Αξιολογούμε τις στιγμές, και μεις χέρι με χέρι κοιτάμε σ' ανοιχτούς ορίζονται. Η ευτυχία μας ακολουθά σαν μια αχτίδα που γιομίζει τις "μπαταρίες" της ψυχής μας γίνεται εσωτερική πνοή. Ο έρωτας, μια προσφορά των αισθ

Αν η αρμονία σαν ανάγκη κατοικούσε στο απόλυτο, η επικοινωνία των αισθημάτων θα αντλούσε αποδοχές στης τέχνης το τέλειο που αφήνει ο έρωτας, οι λέξεις βιβλίο και θα διάβαιναν στο βλέμμα. Του κάλλους θα άνθιζε το μποστάνι. Και ναι αν οι αισθήσεις είναι ποίημα η μορφή σου ουσία και το φως όραμα ότι υπάρχεις είναι ζωή. Ίδια με σένα ίδια με μένα με μια αυγή που χαράζει, στο μελλούμενο μιας αλάνθαστης προσμονής. ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ 🌹

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΈΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΒΙΑΣ ΣΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ....ΠΟΤΕ ΠΙΑ.......... ΓΥΝΑΙΚΑ Οι στιγμές που σε αγγίζω οι πράξεις του έρωτα, των νησιών οι συστάδες μέσα στο ολόκληρο των ονείρων, με τις ιδεατές γραμμές που χαράζει η πένα, είναι σαν τα λόγια εκείνα που, ίδια με ουράνιο τόξο βγαίνουν στην ηρεμία των συναισθημάτων (αν και τα συναισθήματα δεν ηρεμούν ποτέ) και σε αισθάνομαι τόσο όμορφη που λες και μια αδάμαστη οπτασία με εξουσιάζει ανθρώπινα, και

Τα υφαντά του πόθου μας τα έδωσα στον ήλιο να ζεστάνει. Τα κρέμασα σε κλάρα λεμονιάς. Ήταν το άρωμα ακόμη του κορμιού σου, τόσο νωπό λες και δεν πέρασε στιγμή, που άπλωσε στο πρωινό σαν τον αέρα. Μοίρασα τις αλήθειες μας όπως θα μοίραζα το βιός. Ήταν απτή η ομορφιά σου. Ήταν γιομάτες όλες μας οι εκφράσεις, από του πάθους τις ακμές. Ο έρωτας, καθόταν στο "καθιστικό "του χρόνου με έκφραση θριαμβευτή. Ακόμη οι αισθήσεις καν, δεν είχανε κουρνιάσει. Ούτε του πάθους οι ορμές, καταλ