Άυλη του χρόνου η διαδρομή Του αίματος η ροή βάφει τη φύση πορφυρή Η ελπίδα αδειανή Η απελπισία στο δάκρυ ορατή Οι νεκροί νωποί Η μνήμη χαίνουσα πληγή Σα στάχυ θερίζεται η ψυχή Η Ειρήνη στριμωγμένη σε μια γωνιά κοιτάει ενεή, σε σκέψεις ζοφερές βυθισμένη Μήπως πάνω σε μια σπαρασσόμενη από την εξουσία και το κέρδος  Γη Η παρουσία της καταντήσει ουτοπική...    Αλίκη Πέϊκου  🌿🌼🌿