Έπραξα λίγα, ενώ είπα πολλά. Ποινή μου να φοβάμαι τη σκιά μου όπως όταν ήμουνα μικρό παιδί. Τόσο τρομακτική η μοναξιά μου... Και μέσα σ’ αυτήν όλο σκέφτομαι... Σε σκέφτομαι και συλλογίζομαι πως ό,τι μπορώ να αισθάνομαι είναι πιο δικό μου από ποτέ και ανήκει σ’ εμένα πιο πολύ απ’ οποιαδήποτε άλλη ψυχή. Μοιάζει να έχω διάσπαση προσοχής, αφού μου την έκλεψες όλη εσύ. Λάθη, σωστά, όλα ένα κουβάρι... Αχ, πόσο τρομακτική η σιωπή σου... Κολλημένος είμαι στο παρελθόν και φαντασιών