🪽🪽🪽 Η Ανθή έγειρε στο περβάζι, έκλεισε τα μάτια, μύρισε τον δροσερό αγέρα που ερχόταν μέχρι τη Χώρα. Μοσχοβολούσαν οι πασχαλιές και οι πρωινοί ήχοι που σήμαιναν το ξύπνημα της γειτονιάς, άρχιζαν. Μεγάλη Εβδομάδα, η αιώνια άνοιξη της πατρίδας μας. Σταύρωσε τα χέρια και παρακάλεσε. ‘’Κύριε, τώρα που ‘ρχεσαι πιο κοντά μας, τώρα που σιμώνει ο καιρός να σε θρηνήσουμε και να λυτρωθούμε μαζί, πρόστρεξε στο παιδί μου, σε παρακαλώ Κύριε. Κάνε να δει μια στάλα φως σ’ αυτή την κοινων