Χρονιάρες μέρες έρχονται απροσκλητες οι θύμησες... Αδειάζουν την ανάσα μου στεγνώνουν την ψυχή μου... Εκείνο το παλιό το δέσιμο με τ' άψυχα.. φωλιάζει στο μυαλό μου... Ίσως γιατί ποτέ ένα " πράσινο φύλλο" ποτέ δεν μου χαρίστηκε... Έπαιρνα μόνο βρεσιγέ την ανάσα μου απ' τη δροσιά της Άνοιξης... αυθορι και παραχρημα... Δεν θέλω να διαγράφω μνήμες για πράγματα αναλώσιμα.... Ίσως γιατί με "άδειασμα" ψυχής έχουν γίνει Κεκτημένα.... Άλλοτε πάλι πρυτανεύει η λογική... Χαλιναγωγεί το