Σε εκείνο το νησί, θυμάμαι, που η άπνοια βασίλευε όλα τα πρωινά του καλοκαιριού, λίγο μετά τις έξι, όπου οι ιριδισμοί στα φοινικόδεντρα βρίσκονταν στο απόγειο του πράσινου και του μπλε, ενισχύονταν η εντύπωση ότι κάποιος από τους Θεούς θα ήταν λάτρης των έργων τέχνης του 18ου αιώνα. Κι όμως εδώ, παρόλο που μόλις είχες ξυπνήσει, η ήρεμη αθωώτητα των λεπτών χρωμάτων σε παρέσυρε να κλείσεις και πάλι τα μάτια σου. Η θέα, εν ολίγοις, ήταν υπνωτιστική. Ήταν ένα ερημικό παραλιακό