Ήσουν Άνοιξη στα δεκαεννιά σου. Μα δεν πρόλαβες ν’ ανθίσεις. Λένε «δεν πρόσεξες». Λες και η ζωή είναι δρόμος με πινακίδες ευθύνης, μόνο για όσους δε φταίνε. Λες και η ζωή ζητά εξηγήσεις, μόνο από τους αθώους. Είναι απροσεξία να ζεις; Είναι έγκλημα να γελάς; Είναι λάθος να εμπιστεύεσαι τον κόσμο που σου έταξαν; Αλλού είναι το λάθος. Στα χέρια που πληγώνουν. Στα μάτια που κρίνουν. Στα στόματα που ψάχνουν φταίχτες. Είναι κραυγή το όνομά σου Μυρτώ. Κραυγή, για κάθε φορά που λένε