Νύχτα αράγιστα σκοτεινή Χείλη τρεμάμενα σαν απροστάτευτα δέντρου κλαδιά στο μένος τ' ανέμου αφημένα Κατακλυσμιαίος της αγάπης ο υετός ανεμπόδιστα επελαύνει γοερός Στα σπλάχνα σταλάζει αίμα πηχτό σα δηλητήριο θανατερό Λέξεις αιμόφυρτες σερνάμενες αυτομολούν σε στίχους να μετουσιωθούν ένα ποίημα να επανδρώσουν Εξαπατηθέντος πάθους αμόλευτο λυγμό Η νύχτα όμως εμμένει ακάματα εκδικητική Σαν κάφτρα τσιγάρου κατακαίει του σάρκινου κόρφου τον κοπετό... Αλίκη Πέϊκου 💔