Ένα ποίημα για την Κύπρο που πάλι δοκιμάζεται σκληρά: Πανσέληνος και μπλέκεται το φως της με πυραύλους πάλι κατέφτασαν ορδές οι βάρβαροι με άλλους Ο τόπος βράζει καίγεται καζάνι που κοχλάζει Τα ίδια γίνονταν και χτες τίποτα δεν αλλάζει. Φύλλο μου χρυσοπράσινο σε βάφουνε με αίμα, μα συ κρατάς στα στήθια σου το λούλουδο στο δέρμα. Κουράγιο Κύπρος μ' όμορφη κράτα γερά τα γκέμια, Θα λάμψει πάλι αστροφεγγιά ποτέ δεν ήσουν δέσμια! Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹