Έτη φωτός μακριά κι ας ήσουν δίπλα Βλέμμα αγχωμένο από σκέψεων ακροβασίες Χέρι παγωμένο από θάρρους και τύψεων αιμομιξίες Αχνό το φως της αυγής Στα σπλάχνα ματωμένη η λαχτάρα ψυχορραγεί Αυτόνομη του κορμιού η μνήμη Την πρόσκαιρη αυταπάτη της διαρκούς ευτυχίας απαιτεί, σε μιας ερωτικής σύμμειξης κυττάρων την ύστατη σπαρακτική κραυγή... Αλίκη Πέϊκου 🌹