Να ‘μαι λοιπόν εδώ μπροστά σου. Σε κοιτώ κατάματα και αλλού γυρνάς. Το αδιάφορο σου βλέμμα σφιχτά κρατάς. Λάθη πολλά μα μόνο αυτά μετράς. Τον καθρέφτη πιάσε , σταμάτα να μιλάς . Ξέχασες να αγαπάς . Θυμήσου αλήθειες. Υποσχέσεις που ζωγράφισες σε μνήμες. Μόνη λοιπόν στο δρόμο, αυτό με σπασμένα φρένα. Ψάχνω τα σωστά μονοπάτια, χωρίς ταμπέλες και ανθρώπους σκάρτους. Μακριά από τα κομμάτια που επιπλέουν στην λίμνη των παραμυθιών σου. Για πότε ήρθε τούμπα η ζωή; Για πότε γύρισ