Τώρα; Λοιπόν τώρα τι ; Δεν είχα ονειρευτεί παρά πέρα! Κανένα σχέδιο για μετά. Σαν να σταμάτησε ο χρόνος. Λες και όσα ήθελα, να ήταν τόσα λίγα. Επειδή δεν τα απέκτησα,  άφησα κενές τις υπόλοιπες σελίδες. Ποιο ουρανό να σχεδιάσω; Σε ποια ελπίδα να κρεμαστώ; Αχ ,να ήταν όλα τόσο εύκολα! Με το χτύπημα των δύο δαχτύλων μου να μπορούσα  , να διορθώσω τα αδιόρθωτα. Να σβήσω τα γραμμένα. Μαρίνα Παπαδοπούλου