Πριν τη λέξη… Βλέμμα που καρτερεί το θαύμα. Χέρι που αναζητά άλλο χέρι. Καρδιές που χωρίς χάρτες περιφέρονται μοναχές, νομίζοντας πως η μοναξιά είναι πατρίδα. Κι ύστερα… Έρχεται η λέξη! Μικρή εύθραυστη, αλλά κόσμους μετακινεί! Ατέλειωτος δρόμος προσφοράς, μοίρασμα απλόχερο χρόνου, φόβου και ονείρων. Για την Αγάπη μιλώ. Που δε ζει στη λέξη. Ζει, πριν να ειπωθεί, στα μάτια που χωρίς εξηγήσεις καταλαβαίνουν. Και συνεχίζει…συνεχίζει…συνεχίζει κι όταν δεν υπάρχουν λέξεις. Και μένε