Μεταίχμιο Φως… Σκοτάδι… Κι εσύ ανάμεσα. Με τις σκέψεις σου να περπατούν ξυπόλητες. Κι όπου σε βγάλουν. Με το χρόνο να μην περνά. Σαν κύμα μοιάζει…που όμως διστάζει να φτάσει στην ακτή. Για να μη σπάσει. Πίσω σου, όσα κάποτε υπήρξαν. Μπροστά σου, μια υπόσχεση σαν ηχώ. Ένα σου βήμα, μια αποχώρηση και μια γέννηση αντάμα. Άλλα όνειρα κάθε βράδυ στου ύπνου το έρεβος. Σαν σύννεφα που αλλάζουν σχήμα. Κι εκεί! Κάτι σταθερό! Η ανάγκη να συνεχίζεις! Είσαι στο Μεταίχμιο. Ναι! Δεν ανήκει