Σαν ήλιος άνοιξης, μέσα μου έλαμψες. Σαν χελιδόνι πέταξες, και ήρθες μέσα στη φωλιά μου. Τον δρόμο που’χασες ξαναθυμήθηκες, πάλι και κούρνιασες, στην αγκαλιά μου. Σου το’χα πει εδώ θα περιμένω, Πότε δεν έπαψα να σ’αγαπω. Τα φώτα μου άναβα σαν να’μουν τραίνο, που σε περιμενε ν’ανεβεις, σε κάθε επόμενο σταθμό. Δροσια στα χείλη μου, τα διψασμένα. Μέσα απ’τα χείλη σου , δως’μου να πιω. Φωτιά στα στήθια μου, τα παγωμένα Κύμα η λάβα σου, μπες’μες στο σώμα μου, να γινουμ’ενα. Σου το