Μικρό κερί που λύγισες, ψυχή μου. Λιώνεις και στάζεις, σταγόνα σταγόνα, σαν ξεχαρβαλωμένη βρύση, χωρίς θόρυβο. Αντιστέκεσαι, πολεμάς, τεντώνεσαι να ορθωθείς ξανά. Βάζεις όλη σου τη δύναμη. Μάταια... Καις μόνη τα όνειρά σου, αφανίζοντάς τα στη δική σου φλόγα, πριν τα ποδοπατήσουν βρόμικα πόδια, μάταιες ελπίδες και φθονερά βλέμματα. Κι έτσι λυγισμένη, η φλόγα σου δεν καίει πια για δόξα, άπιαστη κι ανεπιθύμητη, μα καίει μόνο για να σε λιώνει σιγά σιγά. Κι απουσιάζεις α