Κάτω από τον ανοιξιάτικο ουρανό, η θάλασσα λαμπυρίζει, ίδια με πανάκριβο διαμάντι. Το απαλό αεράκι γεμίζει τα ρουθούνια μου αλμύρα και με τονώνει. Τα κύματα, σιγοτραγουδώντας, χαϊδεύουν απαλά τα βότσαλα, κι εκείνα σιγοντάρουν με τη μπάσα τους φωνή, τριζοβολώντας έντονα, και κροταλίζοντας καθώς χτυπούν το ένα το άλλο κάτω από τα ασταθή βήματά μου. Προσπαθώ να πιάσω το ρυθμό να μπω κι εγώ στην ορχήστρα τους. Με δέχονται με χαρά, κρυφογελώντας με τα φάλτσα μου. Επιμένω... Τα κατ