Η ραπτομηχανή κλεισμένη στο ξύλινο έπιπλο, σίγησε, σιωπηλή, στην σκοτεινιά. Αναπολεί αυτές τις στιγμές τις εποχές που δυο πόδια πατούσαν ρυθμικά το πετάλι και δυο χέρια οδηγούσαν με προσοχή το ύφασμα. Κι εκείνη τραγούδαγε ρυθμικά με τη χαρακτηριστική φωνή της, δουλεύοντας ασταμάτητα, άλλοτε ενώνοντας υφάσματα σε όμορφες δημιουργίες, κι άλλοτε κεντώντας με το τελάρο τις προίκες των κοριτσιών. Νιώθοντας ευτυχισμένη, για τη δημιουργικότητά της σαν να ήταν αυτή η νύφη. Τώρα έχει