Κάποιες ψυχές απάνεμες είναι ακτές· θύελλα αν φέρνεις κει μην ρίξεις το σκαρί σου. Μην τους στερείς την ηρεμία της στιγμής, το φως του ήλιου με τον ίσκιο της ζωής σου. Κοίτα να δεις η νύχτα απλώθηκε νωρίς κι εσύ προσπέρασες δίχως να σταματήσεις. Ολιγορείς συχνά πυκνά παραληρείς και ούτε είδες καν τα χρώματα της δύσης. Κάποια φορά ζωγράφισες νεκρά πουλιά κι είπες απ' άνθρωπο δεν είναι σκοτωμένα. Όμως ταχιά το ψέμα απλώθηκε πλατιά κι ήρθε και σκότωσε κι εσένανε κι εμένα. Αν το