Όλες τις νύχτες που μου είπες πως θα ’ρθεις με ένα καράβι από μακρινό λιμάνι, παντού τριγύρω μας να φλαίγονται οι φάροι και εμείς γυμνοί ακροβάτες στο κενό. Όλες τις ώρες που μου είπες «θα χαθώ» με ένα τραίνο στις ράγες τσακισμένο, πικροί σταθμοί που μένουν σιωπηλοί σε έναν κόσμο στο χάος βυθισμένο. Σε όλες τις μπόρες που περάσαμε μαζί με ένα τσιγάρο στο στόμα αναμμένο, τώρα χειμώνας και μια βαθιά σιωπή με ένα τραγούδι στα χείλη λυπημένο… Κώστας Κούκας Ποιήματα στο Σεληνόφως