Σε βλέπω στο λιμάνι λίγο προτού χαράξει στην έρημη αποθήκη στο σκουριασμένο ντοκ. Στα κόκκινα ντυμένη κοιτάς στον ουρανό τους άγγελους ερωτιδείς με τόξα τεντωμένα. Στο σκοτεινό πηγάδι που κολυμπάς τις νύχτες κρατώντας το ξυράφι με ρώτησες διψάς; Πήρα το μπουκάλι έσπασα ένα τζάμι κόπηκα μετά επάνω στα γυαλιά. Κι όλο φοβάμαι να σου το πω πως έχεις πια πεθάνει δεν μένεις τώρα εδώ. Κώστας Κούκας 🌹