Μονάχε κύκνε Φοράς το ίδιο τέλος σαν βασιλιάς Άλαλε κύκνε οξυηχώς κραυγάζεις πριν τον χαμό Με μαργαριταρένια ανάσα, βελούδινο λαιμό Μέσα στη λίμνη μονάχος στέμμα φοράς Μελάνδρυνον το φως σου εν λευκώ κυλάς Άσπρο ονείρατο, λευκός κι ο θρήνος Εντός παρενθέσεως κουρασμένος κρίνος Στη μοναξιά των δειλινών, στους δρόμους της ομίχλης Άδοξος έρωτας, άχθος της Αμφιτρίτης Σπαράζει η λίμνη σου ανοίγει πληγή Το στέμμα σου πέφτει έρμαιο, αιμορραγεί Πεθαίνεις κύκνε σε λίμνη ρηχού νερού Πο