Μεθυστικά τα φεγγάρια στις νύχτες μου Στάλαζαν σταγόνες άλικες κρασιού παλιακού Στα ποτήρια της πικρής σοδειάς της λήθης τα χείλη βάφτηκαν κόκκινο οίνο Μεθυσμένη πάλλουσα σάρκα, ηδονή στα δρύινα βαρέλια της ψυχής Οι σιωπές τους ζυμώθηκαν Και πριν την απόσταξη το κρασί της χαραυγής, χωμένο στα βάθη του ποτηριού Πιες όσο θες Ό,τι χυθεί να ξέρεις, δε θα γίνει ποτέ δικό σου Κράτησε πικρό μαχαίρι, σφικτά στην ιδρωμένη σου παλάμη Τα χείλια της λάμας ακούμπησέ τα στον γυμνό λαιμό τη