Το νερό δεν περιδινείται πίσω Νόμιζες ότι αρνιέται τη λησμονιά Ότι αναπολεί τα ποτάμια του, τις θάλασσες, τις λίμνες Τα μάγουλα που αλμυροστάλες του κύλισαν με φόρα, από πόνο Μα όχι Το νερό δεν είναι αίμα, να ρέει στις ζωοδότρες φλέβες, αδιάλειπτα Να πάλλεται στις αρτηρίες, εγκλωβισμένο σε σώματα με όνομα Το ύδωρ στάζει, το αίμα στάζει, απ’ άλλα ύψη και ανοιχτές πληγές Κουβαλούν μεταλλάξεις από αόρατα φώτα και κόκκινες αβύσσους κουρασμένες από τις διαρροές Μετά χάνουν το περί