Στις παρυφές του νερού κλείνω τα μάτια και η ψυχή βυθίζεται, ανάμεσα σε άνθη και στους ψιθύρους του νερού Ο κόσμος μακρινός και η κάθε μου ανάσα διάφανη σιωπή Αφήνομαι και γίνομαι ρεύμα Ρόδια και γιασεμιά, μυρωμένες μνήμες Όνειρα που πάνε και έρχονται εγκαρσίως στη θάλασσά μου Και το φως ταλανίζεται σαν αόρατη κλωστή ανάμεσά μας Υφαίνει στον αργαλειό του, της σάρκας μου το σκότος Πλέκεται το άρωμά τους στο σύμπαν Και εγώ… επιπλέουσα, άυλη, δίχως όνομα, αναγεννιέμαι σε κάθε κύ