Γράψε αβασάνιστα μολύβι, μην παραλείπεις λεπτομέρειες, κάθε νωπή στιγμή, κάθε παλιά ανάμνηση, μην παίρνεις ανάσα, απαξίωσε τη γόμα, κείμενο χωρίς ειρμό, γλυκόπικρο ημερολόγιο για σένα. Φαντάσου την έκταση άπειρες σελίδες, σταλαγματιές ζωής, εικόνες ολοζώντανες, πράξεις που επηρέασαν. Περιττό το μολύβι το αποτύπωμα εδράζει στην καρδιά φλογερό,ανεξίτηλο. Τα γραπτά μένουν τα σημάδια ζωγραφίζουν. Κατερίνα Καρασούλα 🌹

Αν συναντήσεις έναν άγγελο σε κατακλύζουν παραισθήσεις, αισθήσεις παράλογες σκύβεις το κεφάλι. Άνθρωποι ελαττωματικοί, καχύποπτοι,μικροπρεπείς. Δεν υπάρχουν άγγελοι στη γη. Μόνο ελαττωματικές ψυχές με θετικό πρόσημο. Να σε κοιτούν κατάματα να σε συντροφεύουν, να σε αγκαλιάζουν στην πτώση, να πορεύεσαι μαζί τους στη ζωή. Άγγελοι ελαττωματικοί καλοδεχούμενοι. Κατερίνα Καρασούλα 🌹

Μικρό μου περίμενε να σε χορτάσω, να  γεμίσω απ τη μυρωδιά σου, να κλέψω τη λάμψη σου, να λιώσω απ τα χάδια σου, να λουλουδιάσω απ την ύπαρξή σου. Μη βιάζεσαι να μεγαλώσεις. Τώρα είσαι το παιχνίδι, το κελάρυσμα,το χοροπήδημα, η ξενοιασιά,το τρελοβάπορο. Τώρα τα πρώτα επιτεύγματα, τα πρώτα μπράβο, τώρα ο μικρός μου καθρέφτης, το αντιφέγγισμα του εαυτού μου. Δε σε προλαβαίνω, βιάζεσαι να πετάξεις. Όλα στην ώρα τους, μα άσε λίγη χρονοκαθυστέρηση, να γίνω κι εγώ ο μικρός σου σκαν

Χρόνος αλύπητος φρουρός, κλωθογυρίζει αναμνήσεις, σμιλεύει ονειροπαιχνιδίσματα, ημερολόγια ξετυλίγονται ανελέητα, ξεπηδά ηλικιωμένος στο λεπτό. Τα νιάτα ξεγελάστηκαν, νόμιζαν θα διαρκέσουν αιώνια. η σκέψη αρνιόταν μακρόπνοες βουλές. Τώρα ανήμπορος, χωλαίνει το θάρρος, ένα βήμα ο  θάνατος βουνό η ζωή. Τα λόγια φλογερές πληγές, εγωιστής,παράξενος,σκληρός. Ελάχιστα τον περιμένουν, ψίχουλα που απέμειναν, φωτιές που δεν τον ξεσήκωσαν, κομμάτια που αθέλητα ράγισαν, απαισιόδοξη θεώρ

Καλή πράξη σε στιγμή ανάγκης αντίδοτο σάπιας κοινωνίας, εσωτερική ανύψωση ηρωική αντανάκλαση. Αντιρρησίες αντιδρούν. Μήπως για προβολή, έπαινο,αναγνώριση, για προσωπικό συμφέρον; Αμαυρώνουν την καλοσύνη οι κολασμένες ψυχές η έννοια αυτή δεν απασχόλησε ποτέ τα γλοιώδη ερπετά. Ο καλός απελπίζεται, αναρωτιέται, συλλογιζόμενος θα έπραττε ολόιδια και πολλαπλάσια. Εύκολο να καταδικάζει κανείς όσα δε φτάνει  ν ακουμπήσει..... Κατερίνα Καρασούλα 🌹

Δεν μπορούσε εύκολα κανείς να ψυχολογήσει και να κατανοήσει την Μαρία... Δεν ήταν απαιτητική,ήταν δίκαιη,ακέραια,ατίθαση και αντισυμβατική. Αγωνίζεται,ρωτά,σκέφτεται πιθανούς τρόπους βελτίωσης.βασανίζεται μα επιφανειακά. Δεν το θέλει,δεν μπορεί να εισχωρήσει στη βαθύτερη πτυχή της ξένης ψυχής,στο αόρατο πέπλο. Είναι ο φίλος,ο αδελφός,ο σύντροφος,οι γονείς,οι συγγενείς,άγνωστοι μεταξύ αγνώστων για την πυρακτωμένη ψυχή της Μαρίας. Φυσικά μεγάλη παρηγοριά,βάλσαμο στην ψυχή, γλέν

Ζωντανεύει το παρόν από λέξεις παλιές. Φίλη κολλητή η κιμωλία, ο μαρκαδόρος,ο υπολογιστής της πήραν την πρωτιά. Ψάχνεις ν αναστήσεις τη γνώση, ψυχή μια γέφυρα στο τότε και στο τώρα. Η ιστορία ξαναγράφεται η ποίηση μαγεία, τ αρχαία ύπαρξη τα έτοιμα ανέτοιμα, τα βαθύτερα αποκάλυψη. Μάτια περίεργα σε ζυγίζουν, με το χρόνο μετρούν ολόσωστα. Σε πλησιάζουν, σε εμπιστεύονται, διαβαίνουν το άγνωστο μονοπάτι του δικού τους άγραφου νόμου. Θα μισέψουν μια μέρα να βλέπουν πιο καθαρά τον

Μερικές φορές και τώρα περισσότερο μου κακοφαίνονται πράγματα,σκέψεις,σκηνές, βλέμματα, που τους άλλους αφήνουν αδιάφορους. Είναι τόσο ασήμαντα ή τόσο κακόβουλα, που τα καταπίνεις αμάσητα; Είναι λόγια υποτιμητικά ή εγώ τα αντιμετωπίζω παράλογα; Είναι κατακριτέα βλέμματα ή μήπως έχασα την αίσθηση του χιούμορ και ξαφνικά φαντάζομαι δήθεν κακίες; Με βαραίνουν,που σκέφτομαι μήπως παραέγινα εύθικτη,υπερβολική,ψυχρή, προβληματίζομαι,αναλύω, πληγώνομαι, οι άλλοι τα προσπερνούν ατάρα

Μισό κορμί περιφέρεται ακούραστο, το βλέπεις ολόκληρο, το άλλο μισό χαμένο σε όνειρο. Μέσα σ ένα λεπτό μοιράστηκε, εσκεμμένα εκδικητικά, παράλογα. Είναι η παύση ενός κορμιού που έμεινε μόνο. Πόδια μηχανικά, βλέμμα κενό ούτε θλίψη,ούτε χαρά. Ένα χαμόγελο καρικατούρας που μόνο ένας παλιάτσος θα το ζήλευε. Αγωνίστηκες να ενώσεις τα δύο ημισφαίρια, ικέτεψες, γονάτισες, ρεζιλεύτηκες. Τώρα πια αρνείσαι, εκ διαμέτρου αντίθετα, αφανής σακάτης βαρύς σαν ολόκληρος κόσμος. Το βήμα σου σ

Μια σκηνή,ένα μπουκάλι νερό, ένας πυρσός, άδειο βλέμμα,κενή ψυχή, ρίζα η αδυναμία, νόμος οι λέξεις, πόνος βουβός. Φλέβες πάλλονται σαν...

ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΙΑ Πέφτεις στην πιο άκαιρη στιγμή. Πρόσωπο που ανασαίνει την άσφαλτο. Τ αυτοκίνητα αγκομαχούν, τα εμποδίζεις. Σηκώνεσαι,μαζεύεις...