💦 Καταιγίδα ξεσπά μανιασμένα στα γόνατα που λυγίζουν εκλιπαρώντας... Θάλασσες χύνονται στο χώμα ψάχνοντας στην ακτή τα λατρεμένα τους βράχια με κύματα ανταριασμένα στο βλέμμα... 🌊 Καταιγίδα...κοφτερή σαν τη λεπίδα της μνήμης... Σαρώνει το μουδιασμένο κορμί με ριπές επώδυνες... Χείμαρροι γίνονται οι κοσμικοί βόστρυχοι που κυλούν ως τον βυθό της σκέψης και πνίγουν τις άμορφες λέξεις... 💙 Μα κάτω από το υγρό δέρμα φυτρώνουν ακόμη κρινάκια του γιαλού που το Φως ανασαίνουν στην

🌹 Όμορφη Κόρη φτερωτή του Αιόλου η θυγατέρα... που άκουσε να κοιλοπονάς και γέννα να ετοιμάζεις... ☀️ Κοίταξε πώς ερμητικά έκλεισε τους ανέμους στον θεϊκό του τον ασκό κανείς να μην ξεφύγει... 🌹 Καλεί του Ήλιου την πνοή το άρμα να ετοιμάσει να το οδηγήσει εκεί ψηλά που αστροτροχιές διατάζει... ☀️ Φ ω ς να απλώσει κι Άπνοια στα πέλαγα Γ α λ ή ν η Μες του χειμώνα την καρδιά θ έ ρ μ η να πλημμυρίσει... 🌹 Κι εσύ το θύμα του Έρωτα και των θεών ο οίκτος Μικρό πουλί της θάλασσ

🌹Ζωντανεύουν οι λέξεις μου... Γεννιούνται στο κέντρο της καρδιάς απ' τους αρχέγονους ψιθύρους της Αλήθειας... κι ύστερα γυμνές ξαπλώνουν στο λευκό χαρτί σαν ανέμελα παιδιά... Συλλέκτες Φωτός και Ομορφιάς πίσω από γκρίζα σύννεφα... ✨️Ανασαίνουν οι λέξεις μου... Και γελούν μαζί μου όταν τις βάζω στη σειρά... Τα μονάκριβα αδεσποτάκια μου... Έχουν τον τρόπο τους να στέκονται με το 'να πόδι στη γη και τ' άλλο στους αιθέρες... Με το άγνωστο αναμετριούνται... Παίζουν με τους τόνους

✨️Ψάχνω τον πλανήτη μας στο βλέμμα σου... Εκείνον που πύρωνε στα σπλάχνα μου τις λέξεις και τις έδινε το αστρικό σου σχήμα... ❣️Σκάβω βαθιά μέσα σου... εκεί που μόνο η σκαπάνη του Έρωτα μπορεί να φτάσει... Εκεί που γυμνώνεται η Σιωπή και γίνεται Προσευχή φορώντας τα δικά μου δάκρυα... ✨️Επιμένω... Χωρίς πυρσούς... Με μάτια διεσταλμένα και θραύσματα αστεριών στα δάχτυλα... ν' αρθρώνω ρόδα πύρινα που διαπερνούν την ύλη... ❣️Ξέρεις...δεν φοβάμαι πια το σκοτάδι... Γιατί πάνω του

🎀 Και οι γιορτές τελείωσαν... Δώρα ανταλλάξαμε Ευχές μοιράσαμε Και σταυρούς με θέρμη πιάσαμε Κι άλλους... στις παγωμένες θάλασσες ξεχάσαμε... Τη ρουτίνα σπάσαμε Αααα, μια χαρά περάσαμε! Στις κούτες τα στολίδια Χαλιά τινάξαμε Κι όλα ορθά τα πράξαμε! 🎀 Τελειώσαν οι γιορτές... Έκλεισαν τα λαμπιόνια τη λαμπερή παρένθεση... Και τώρα; Θα ξανανοίξουν οι ρωγμές; Θα ξαναβρούμε τις θαμπές σκεπτομορφές; 🎀 Τελειώσαν οι γιορτές... Και τι ζωήν θα κάμωμεν χωρίς αυτές; Ήσαν κι αυτές μια κ

Ξημερώνει... Έρχεται μελίχροη η α υ γ ή πίσω από ένα γλαυκόηχο θρόισμα του ανέμου... με τα χέρια της θ α ύ μ α τ α πάντα γεμάτα... Τα απιθώνει ευλαβικά μπροστά μας... ☀️ Κι αν πώς να τα λάβουμε δεν ξέρουμε... εκείνη στη δωρεά Α γ ά π η ς επιμένει! Το σιωπηλό της μεγαλείο ξαναφέρνει με το ίδιο λιτό περιτύλιγμα κάθε φορά... ☀️ Π ά ν τ α ξ η μ ε ρ ώ ν ε ι . . . κι εμείς με τα μάτια της ψυχής κλειστά ψάχνουμε στο πυροτέχνημα το ηχηρό μας "θαύμα"... Γιούλη Σκορδάκη ✨ 🌹

✨️ΠτΗσεις...πτΩσεις...🥀 Ένα μακρόχρονο φωνήεν διαφορά... Πτήσεις μακρές... σε αχαρτογράφητους ορίζοντες με την Ψυχή στο πιλοτήριο... ✨️Ναι...πλανήτες ανακάλυψε κι ας ήταν κάποιοι πλάνητες... Κι αστέρια ολόφωτα άναψε... κι ας κάηκε... Φλεγόμενη στο χάος αιωρήθηκε... Στις δίνες του Απείρου στροβιλίστηκε βουτώντας στο κενό... Και πάλι εκτινάχθηκε στα μυστικά του Χρόνου ξέφωτα... ✨️Ήχος φωτός που μάτωσε και στις ρωγμές δυνάμωσε... Ζωντανή Ψυχή, μάτια μου! Από θραύσματα αστεριών

✨️Το ταξίδι των Μάγων ξεκίνησε... μ' ένα ολόφωτο αστέρι οδηγό... Λιβάνι, σμύρνα και χρυσό στα σπάργανα του βρέφους ν' απιθώσουν... ⭐️Στο βρέφος μέσα μου που άρχοντες το λάβωσαν πορφυρογέννητοι... Στα υγρά μου μάτια που πνίγηκαν σε θυελλώδεις θάλασσες... Στα χέρια μου τα ματωμένα από σώματα ψυχρά που την ψυχή απώλεσαν... ✨️Ένα αστέρι λαμπερό ο ουρανός μου... Λιβάνι, σμύρνα και χρυσό... Ευλαβικά θα τ' απιθώσω στο βρέφος που γι' άλλη μια φορά γεννιέται εντός μου... ⭐️Και θα υποκ

Λ ί π η . . . Κορεσμένα... Γευστικά μα επιβλαβή...🥀 Όλα τα...λίπη Κι αυτά με ε ι Παγίδα είναι να σου λείπει... Γιατί σέρνει το υ μαζί του Κι ας μην το βλέπεις... Εκεί να δεις φραγμούς στην καρδιά... σπλαχνικές πιέσεις κι έμμονες φλεγμονές...💥 Θα τη νηστέψω τη λέξη με κάθε της γράμμα! Θα τη βγάλω ολόκληρη από το λεξικό κι από το διαιτολόγιο! Δυνατή λ υ π ό - λ υ σ η . . .🌹 Μεγαλώνω... Διακρίνω... Ξεφορτώνομαι... Η Α γ ά π η ζητά ακόρεστα να ρέει... Κι ελεύθερα... Στο

🌙 Κλείνεις απόψε την ουράνια αυλαία της χρονιάς... Ενός έργου που ανέλαβες πριν γεννηθεί ο Χρόνος... ⭐️ Ρυθμικά λικνίζεσαι στις αιώρες των άστρων Ζωγραφίζεις αύξοντα χαμόγελα και φθίνουσες παρενθέσεις... Ασημόσκονη στάζεις στων ποιητών τις πένες και λ ά μ π ο υ σ α τους Μύστες σου ερωτοσκεπάζεις... ✨️ Κι εμείς... θεατές αθέατοι στις σκοτεινές ρωγμές του μικρού μας πλανήτη... Κι άλλοτε ήχοι εκκωφαντικοί που σπάζουν στις αστρογειτονιές σου και γίνονται Σιωπή... 🌙 Εσύ... στη

Να βάζεις κ ό μ μ α πού και πού... Ανάσες ζωογόνες και παύσεις στη φωνή του Νου...✏️ Και θ α υ μ α σ τ ι κ ά πολλά στον λόγο της Ψυχής... με χρώμα χρυσοπόρφυρο απ' το μεγαλείο της παλέτας που θεϊκά σε περιβάλλει...🖍 Μην ξεχνάς τα α π ο σ ι ω π η τ ι κ ά . . . Προσεκτικά να τ' ακούς! Είναι τόσο φλύαρα μες στην αινιγματική σιωπή τους...✏️ Η ά ν ω τ ε λ ε ί α ούτως ή άλλως μπαίνει από μόνη της σε κάθε σου πράξη... προθετική ή απρόθετη... Πάντα "δώρα" κουβαλά μαζί της...

Μπήκες στη σήραγγα...💥 Άσε τα Πώς και τα Γιατί... Έχεις μπει!!! Αυτό είναι!!! Σκοτεινό πέπλο απλώνεται παντού κι όλα είναι άγνωστα... Μακρύς ο δρόμος... δύσβατος... χωρίς διαφυγής ανοίγματα... Το Φ ω ς στο βάθος μακρινό... Απρόσιτο μοιάζει... Όμως υ π ά ρ χ ε ι ! ! !✨️ Κι ο ουρανός απέραντος παραμένει... Σε περιμένει....... Θ α β γ ε ι ς ! ! !🌹 Αρκεί την πορεία να συνεχίσεις... Μην σταματήσεις στιγμή ν' αναθεματίσεις... Προχώρα με ταχύτητα σταθερή και πίσω μην κοιτάς!!

✨️Σελήνη Κάστορας... Τρωκτικό κι Αστέρας... Γ ε ί ω σ η κι Α ν ύ ψ ω σ η . . . Φεγγάρι με δόντια κοφτερά που ροκανίζει τον σκληρό φλοιό του Νου και φράγματα ετοιμάζει για ν' αγκαλιάσει ό,τι μονάχα ωφελεί... Λίμνη να γίνει ήρεμη η Ψυχή κι έξω ν' αφήσει τις λάσπες και τ' απόνερα... ⭐️Μείνε απόψε εν Σιωπή... Ζεστή α ν ά σ α α σ τ ρ ι κ ή ν' απλωθεί βαθιά στα εσωτερικά σου ύδατα... Στη ματιά σου Α ι θ έ ρ α ς και στο Πνεύμα ολόγιομη υπερβατική τροφή... ✨️Δες... μες στα ν

Ε ρ Η μ ι ά . . . 🥀 Άνθρωπον ζητάς φανό κρατώντας ως Διογένης... Τον Ά ν θ ρ ω π ο μες στους διαδρόμους της ύλης... μες στα τείχη του φόβου και στα λαγούμια του μυαλού...💥 Ειδήσεις με γκριζόμαυρα σύννεφα... Έρεβος κι ασχήμια... Γύρω σου κι εντός σου ταραχή... Λίγο ακόμη και θα συντονιστείς κι εσύ στον στρόβιλο της μαύρης τρύπας που παντού ανακυκλώνεται...💣 Και τότε... το φ α ν ά ρ ι ανάβεις με Φως πιο δυνατό... απ' της Ψ υ χ ή ς τις σ π ί θ ε ς...✨️ Και να!!! Δες πώ

🍁 Άλλοτε πέφτουν στη Γη α θ ό ρ υ β α επιστρέφοντας στη χοϊκή τους μήτρα... Να λιπάνουν τ' όνειρο κι η άβυσσος να ευωδιάσει χρυσοπόρφυρη Ελπίδα... 🍂 Άλλοτε ερωτεύονται τον άνεμο και μαζί του χ ο ρ ε ύ ο υ ν στης Ψυχής τον ρυθμό με νότες λεπτοφυείς που ιερά δονούν την Ύπαρξη... σαν κοσμική μελωδία στο πεντάγραμμο του Χρόνου... 🧡 Κι έρχεται άλλοτε η στιγμή που επιμένουν κόντρα στον καιρό Θερμοπύλες να φυλάγουν! Εκεί ψ η λ ά θα τα βρουν οι Μήδοι του χειμώνα... Εκεί κι ο Ε

⭐️Ένα αστέρι χάνεται στο σκοτεινό στερέωμα... Χωροχρονικό παρόν στην απουσία... Ποια αστέρια μού έδειχνες; Συνεχίζω να στρέφω το βλέμμα μου ψηλά... ✨️Γρήγορα ανασαίνει η νύχτα... Να προλάβω! Να μετρήσω τους σφυγμούς των ονείρων στο χάος... Ένα...δύο...τρία...χίλια... Χάνω το μέτρημα... Κατακλυσμός άρρητων λέξεων στον βυθό της Μνήμης... Πόσο άπειρη είναι η στιγμή; ⭐️Ξαναρχίζω... Στο σκοτάδι... Με μάτια που καίνε... Έτσι θα κρατήσουν το Φως! Στις φλόγες........ Γιούλη Σκορδάκη

Ριγούν τα φύλλα... 🍂 Ντύνονται της Ποίησης τα ηχοχρώματα κι αθόρυβα πέφτουν στη νοτισμένη αγκαλιά της Περσεφόνης ανασαίνοντας ευλαβικά...

✨️Νυκτιδρόμε Κόρη...✨️ Εσύ που την ουράνια τροχιά σου αρμονικά στο Άπειρο διαγράφεις με Ε μ π ι σ τ ο σ ύ ν η στην άχρονη Συμπαντική...

Θυμάσαι τα απρόσκλητα φ ε γ γ ά ρ ι α που πέρασαν απ' το μπαλκόνι σου...🌙 Στάθηκαν για λίγο ρίχνοντας ασημοκλωστές για να υφάνεις τις...

Κατέβηκε σιωπηλή η νύχτα κι έγειρε στο πλάι σου... Χωρίς τ' άστρα της απόψε... Έσβησαν κι αυτά στην αγκαλιά της Σελήνης που φθίνει...