Κλείσε τα μάτια σου σφιχτά το Φως το αθέατο να δεις που κάθε σου κύτταρο θερμαίνει... Άνοιξε χώρο στην καρδιά κι άκουσε της Σιωπής τα χρώματα... Άγγιξε στην πρώτη γέννα τους τα ανθισμένα αρώματα... Γέμισε το στέρνο σου με Φως ακτινοβόλο... ✨️Κι ύστερα... άνοιξε τα μάτια απαλά... ✨️Ώριμο Φ ω ς . . .✨️ Που χρόνων ρωγμές σφραγίζει... Και καθρεφτίζει της Ψυχής την ιερή γεωμετρία... ✨️Υπέρλαμπρο Φ ω ς . . .✨️ δόρυ χρυσό και πανοπλία... 🌹Ε σ ύ . .

⭐️Αν με ρωτήσεις για τις γειτονιές των άστρων... έχω τόσα ρήματα να σου πω... Ακούω... τις νότες τους που παίζουν οι ψυχές μας στους κρατήρες τους... Μαζεύω... το Φως από τη μάζα των πυρήνων τους σταγόνα σταγόνα Και ξεδιψώ... με λέξεις αστρικές τις άνυδρες Σιωπές μας... Σκαλώνω τις φθαρτές μου φλέβες στα πυκνά νεφελώματα του ονείρου για ν' αναπνεύσει ο χρόνος σου φωτόρρυτες στιγμές... ❣️Ά-φθονα ρήματα... ρέοντα στα ο

⭐️Την ανάσα της κρατά απόψε η ασέληνη Νύχτα... Ψιθυρίζουν τα άστρα... ✨️Ο Νους φορά ακόμη αγκάθινο στεφάνι και σιωπά... Σσσσς... Συνθέτει Άνοιξη η Ψυχή... ❣️Κι η Ωδή της Αγάπης στη Σιωπή απλώνεται του Εφήμερου... 🌑 🌒 🌓 🌔 🌕 🌖 🌗 🌘 🌑 [✨️Η ΣΕΛΗΝΗ εκ νέου στη ΝΕΑ της φάση... στο περιοδικό Ταξίδι της Πληρότητας και της Αρμονίας...🌙} Γιούλη Σκορδάκη ✨

Λαβωμένη μου Εκάτη... οι καυτές σταγόνες της απουσίας πυρπόλησαν τα αργυρόηχα σχοινιά της προσμονής σου... [✨️Σ' αγγίζω... Αγγίζω με δέος την ανοιχτή σου πληγή...💞] Πορφύρωσαν οι φλέβες σου κι έσταξαν τη λάβα τους στον χειμώνα της παγωμένης Σιωπής... Κηλίδες κόκκινες σαν σπίθες άναψαν τη λευκή του σάρκα... Και να!!! Ξύπνησες Νυκτιδρόμε Κόρη... με το φωτεινό σου πρόσωπο στραμμένο στη Μάνα Γη... Να βουτάς τ' αστροδάχτυλά σου στους εαρινούς της χυμούς και τις παρειές σου να βάφ

✨️"Όποιος ε λ ε ύ θ ε ρ α συλλογάται, συλλογάται καλά." "Φυσικής Απάνθισμα" Ρήγας Φεραίος ❗️Ποιος είναι άραγε αληθινά ελεύθερος; Ποιος νομίζει πως βιώνει την ουσία της Ελευθερίας; Αυτός που δεν είναι σκλαβωμένος; Ο αδέσμευτος; Πολυσήμαντη έννοια η Ελευθερία... ✍️Μια ενδιαφέρουσα ετυμολογική προσέγγιση, κατά τον γλωσσολόγο G. Curtius, για τη λέξη "Ελευθερία" είναι: ✨️"...παρά τό ἐλεύθειν ὅπου ἐρᾶ τις" δηλαδή "να πηγαίνει κανείς εκεί όπου αγαπά" [ἐλεύθω =έρχομαι, πορεύομαι +

Φωτογραφικό υλικό: Γιούλη Σκορδάκη Ποίησης πορφύρα ο ορίζοντας... Επιθετικά εισβάλλει στο βλέμμα μου σαν θύελλα φωτός που σχίζει τη σκιά του σιδερένιου ολέθρου... Σαν έκρηξη ζωής πάνω στο διάφανο πέπλο της Κόρης που προβάλλει απ' του Πλούτωνα τα δώματα εκτοπίζοντας το χθόνιο σκοτάδι... ✨️Έτσι αλλάζουν οι εποχές... Χωρίς να ερωτηθούν... Από έναν θάνατο πάντα γεννιούνται... Και σ' έναν θάνατο οδεύουν... Χωρίς να ρωτούν... 🌹Δες...Καλπάζει πάλι η Άνοιξη στα κλώνια... Τα χρώματα

🌹Κι όταν τις πτώσεις σου θα γράφεις... τον βασικό κανόνα να θυμάσαι: Ό, τι είναι ο υ σ ι α σ τ ι κ ό . . . κλίνεται!!! Τον τόνο αλλάζει... μεταβάλλεται με φυσική ροή και συλλαβές προσθέτει... 🥀Τα επιρρήματα όμως άκαμπτα στέκουν! Πτώσεις δεν έχουν μα ούτε κι εξέλιξη... Ίδια μένουν κι απαράλλαχτα! Κι η κατάληξή τους; Μία! Δεδομένη... άκλιτη κι αμετάκλητη! 🌿 💞 🌿 💞 🌿 💞 🌿 💞 🌿 💞 🌿 💞 Γιούλη Σκορδάκη 🌹

🌹Άγρυπνες νύχτες... Πίσω από τοίχους που όρθωσε η σκαπάνη της Μνήμης... ✨️Ἀεί η Μνήμη... Νῦν οι ρωγμές απ' όπου εισέρχεται του καλπασμού σου η λάμψη... 💕Άγρυπνες νύχτες γνώριμες... Νῦν το αηδόνι στο παράθυρο που υμνεί το όνομά σου Νῦν η επίκληση του βασιλικού που σκορπίζει παντού την ευωδιαστή σου ανάσα... 🌹Ἀεί η Μνήμη η ανεξίτηλη... Γεμίζει το σκοτεινό δωμάτιο με το ζωτικό χρώμα της πανσέληνης φωνής σου που χαράσσεται αδιάλειπτα στο δέρμα μου το γήινο... ως τον βυθό του χ

🙏Ένα κερί της Μνημοσύνης για τις Ψυχές που πέρασαν στην άλλη Όχθη... ✨️Για τις άυλες ανάσες που φωτίζουν τα γήινα Σκοτάδια... 🙏Ένα κερί... που ανάβει όλες τις ψυχές που έφυγαν... ✨️Άπλετο Φως!!! Που το πέπλο αφαιρεί ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο... 🙏Ένα κερί Αγάπης... οι Όχθες να ενωθούν και να σωθούν όλες οι Ψυχές που έμειναν... ✨️🙏✨️🙏✨️🙏✨️🙏✨️🙏✨️🙏 Γιούλη Σκορδάκη ✨

🌿Σε παθητική φωνή έμαθες τα ρήματα να γράφεις... Κι αυτά, λες, κλίνονται ορθά... Με καταλήξεις πρέπουσες... Νομίζεις! Ως τα άκρα τους χρόνους με ένταση τραβούν... Κι ένα ποιητικό αίτιο αναζητούν... για τις πληγές τους... 💕Μα με φωνή ε ν ε ρ γ η τ ι κ ή σου μιλά η ψυχή!!! Δεν την ακούς; Αυτή είναι το κύριο Υποκείμενο!!! Το δονούμενο!!! Άχρονα και φ ω τ ε ι ν ά τα ρήματά της... Χωρίς εγκλίσεις κι αριθμούς! Ούτε κρατούν την αύξηση μπροστά... μα γλυκά την κεντούν στην κατάλ

Μάσκα λευκή φοράς την αυγή... Την καρδιά σου να κρύψεις πριν βγεις στην αρένα Εκεί που λέοντες θαρρείς τη θωριά σου αναμένουν... 🪅Λιποψυχείς! Μάσκα σκουρόχρωμη όταν ο ήλιος μεσουρανεί... Πώς να τον δεις κατάματα μες απ' της υποταγής τις άδειες φλέβες; 🪅Λιποτακτείς! Αδιαπέραστη μάσκα φοράς τον φόβο σου μη δουν... που σαν καρφί τρυπά το απεγνωσμένο βλέμμα κι επώδυνα αιμορραγεί... Μ ά σ κ α - παγερό χαμόγελο όλων των "πρέπει" που υψώνουν τη φωνή... Μάσκα - αδιάφο

💦 Καταιγίδα ξεσπά μανιασμένα στα γόνατα που λυγίζουν εκλιπαρώντας... Θάλασσες χύνονται στο χώμα ψάχνοντας στην ακτή τα λατρεμένα τους βράχια με κύματα ανταριασμένα στο βλέμμα... 🌊 Καταιγίδα...κοφτερή σαν τη λεπίδα της μνήμης... Σαρώνει το μουδιασμένο κορμί με ριπές επώδυνες... Χείμαρροι γίνονται οι κοσμικοί βόστρυχοι που κυλούν ως τον βυθό της σκέψης και πνίγουν τις άμορφες λέξεις... 💙 Μα κάτω από το υγρό δέρμα φυτρώνουν ακόμη κρινάκια του γιαλού που το Φως ανασαίνουν στην

🌹 Όμορφη Κόρη φτερωτή του Αιόλου η θυγατέρα... που άκουσε να κοιλοπονάς και γέννα να ετοιμάζεις... ☀️ Κοίταξε πώς ερμητικά έκλεισε τους ανέμους στον θεϊκό του τον ασκό κανείς να μην ξεφύγει... 🌹 Καλεί του Ήλιου την πνοή το άρμα να ετοιμάσει να το οδηγήσει εκεί ψηλά που αστροτροχιές διατάζει... ☀️ Φ ω ς να απλώσει κι Άπνοια στα πέλαγα Γ α λ ή ν η Μες του χειμώνα την καρδιά θ έ ρ μ η να πλημμυρίσει... 🌹 Κι εσύ το θύμα του Έρωτα και των θεών ο οίκτος Μικρό πουλί της θάλασσ

🌹Ζωντανεύουν οι λέξεις μου... Γεννιούνται στο κέντρο της καρδιάς απ' τους αρχέγονους ψιθύρους της Αλήθειας... κι ύστερα γυμνές ξαπλώνουν στο λευκό χαρτί σαν ανέμελα παιδιά... Συλλέκτες Φωτός και Ομορφιάς πίσω από γκρίζα σύννεφα... ✨️Ανασαίνουν οι λέξεις μου... Και γελούν μαζί μου όταν τις βάζω στη σειρά... Τα μονάκριβα αδεσποτάκια μου... Έχουν τον τρόπο τους να στέκονται με το 'να πόδι στη γη και τ' άλλο στους αιθέρες... Με το άγνωστο αναμετριούνται... Παίζουν με τους τόνους

✨️Ψάχνω τον πλανήτη μας στο βλέμμα σου... Εκείνον που πύρωνε στα σπλάχνα μου τις λέξεις και τις έδινε το αστρικό σου σχήμα... ❣️Σκάβω βαθιά μέσα σου... εκεί που μόνο η σκαπάνη του Έρωτα μπορεί να φτάσει... Εκεί που γυμνώνεται η Σιωπή και γίνεται Προσευχή φορώντας τα δικά μου δάκρυα... ✨️Επιμένω... Χωρίς πυρσούς... Με μάτια διεσταλμένα και θραύσματα αστεριών στα δάχτυλα... ν' αρθρώνω ρόδα πύρινα που διαπερνούν την ύλη... ❣️Ξέρεις...δεν φοβάμαι πια το σκοτάδι... Γιατί πάνω του

🎀 Και οι γιορτές τελείωσαν... Δώρα ανταλλάξαμε Ευχές μοιράσαμε Και σταυρούς με θέρμη πιάσαμε Κι άλλους... στις παγωμένες θάλασσες ξεχάσαμε... Τη ρουτίνα σπάσαμε Αααα, μια χαρά περάσαμε! Στις κούτες τα στολίδια Χαλιά τινάξαμε Κι όλα ορθά τα πράξαμε! 🎀 Τελειώσαν οι γιορτές... Έκλεισαν τα λαμπιόνια τη λαμπερή παρένθεση... Και τώρα; Θα ξανανοίξουν οι ρωγμές; Θα ξαναβρούμε τις θαμπές σκεπτομορφές; 🎀 Τελειώσαν οι γιορτές... Και τι ζωήν θα κάμωμεν χωρίς αυτές; Ήσαν κι αυτές μια κ

Ξημερώνει... Έρχεται μελίχροη η α υ γ ή πίσω από ένα γλαυκόηχο θρόισμα του ανέμου... με τα χέρια της θ α ύ μ α τ α πάντα γεμάτα... Τα απιθώνει ευλαβικά μπροστά μας... ☀️ Κι αν πώς να τα λάβουμε δεν ξέρουμε... εκείνη στη δωρεά Α γ ά π η ς επιμένει! Το σιωπηλό της μεγαλείο ξαναφέρνει με το ίδιο λιτό περιτύλιγμα κάθε φορά... ☀️ Π ά ν τ α ξ η μ ε ρ ώ ν ε ι . . . κι εμείς με τα μάτια της ψυχής κλειστά ψάχνουμε στο πυροτέχνημα το ηχηρό μας "θαύμα"... Γιούλη Σκορδάκη ✨ 🌹

✨️ΠτΗσεις...πτΩσεις...🥀 Ένα μακρόχρονο φωνήεν διαφορά... Πτήσεις μακρές... σε αχαρτογράφητους ορίζοντες με την Ψυχή στο πιλοτήριο... ✨️Ναι...πλανήτες ανακάλυψε κι ας ήταν κάποιοι πλάνητες... Κι αστέρια ολόφωτα άναψε... κι ας κάηκε... Φλεγόμενη στο χάος αιωρήθηκε... Στις δίνες του Απείρου στροβιλίστηκε βουτώντας στο κενό... Και πάλι εκτινάχθηκε στα μυστικά του Χρόνου ξέφωτα... ✨️Ήχος φωτός που μάτωσε και στις ρωγμές δυνάμωσε... Ζωντανή Ψυχή, μάτια μου! Από θραύσματα αστεριών

✨️Το ταξίδι των Μάγων ξεκίνησε... μ' ένα ολόφωτο αστέρι οδηγό... Λιβάνι, σμύρνα και χρυσό στα σπάργανα του βρέφους ν' απιθώσουν... ⭐️Στο βρέφος μέσα μου που άρχοντες το λάβωσαν πορφυρογέννητοι... Στα υγρά μου μάτια που πνίγηκαν σε θυελλώδεις θάλασσες... Στα χέρια μου τα ματωμένα από σώματα ψυχρά που την ψυχή απώλεσαν... ✨️Ένα αστέρι λαμπερό ο ουρανός μου... Λιβάνι, σμύρνα και χρυσό... Ευλαβικά θα τ' απιθώσω στο βρέφος που γι' άλλη μια φορά γεννιέται εντός μου... ⭐️Και θα υποκ

Λ ί π η . . . Κορεσμένα... Γευστικά μα επιβλαβή...🥀 Όλα τα...λίπη Κι αυτά με ε ι Παγίδα είναι να σου λείπει... Γιατί σέρνει το υ μαζί του Κι ας μην το βλέπεις... Εκεί να δεις φραγμούς στην καρδιά... σπλαχνικές πιέσεις κι έμμονες φλεγμονές...💥 Θα τη νηστέψω τη λέξη με κάθε της γράμμα! Θα τη βγάλω ολόκληρη από το λεξικό κι από το διαιτολόγιο! Δυνατή λ υ π ό - λ υ σ η . . .🌹 Μεγαλώνω... Διακρίνω... Ξεφορτώνομαι... Η Α γ ά π η ζητά ακόρεστα να ρέει... Κι ελεύθερα... Στο