❣️ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ, Πλατυτέρα των Ουρανών, ΜΗΤΕΡΑ της Ζωής και του Φωτός... Μεγαλόψυχη Μάνα όλων των ανθρώπων... ✨️ΕΣΥ...Κυρά της Ψυχής... που βίωσες ανείπωτη θλίψη και οδύνη... και αναδείχθηκες Ηρωίδα της Υπομονής, της Αντοχής, της Καρτερίας... ❣️ΕΣΥ... η ΑΡΧΗ της ΑΓΑΠΗΣ... που αγκαλιάζεις τα πάντα με τις φτερούγες της Στοργής Σου... που δεν κρίνεις... δεν απορρίπτεις... αλλά ευωδιάζεις Αποδοχή, Τρυφερότητα, κι ΕΛΠΙΔΑ... ✨️ΕΣΥ που είσαι το ασφαλέστερο αντίδοτο σε κάθε σκοτάδ

🌹Τα ναύλα μετράμε της ζωής που με δάκρυα πληρώσαμε... ✨️Λ ό γ ω Τ ι μ ή ς !✨️ ☀️Νοτισμένες οι λ έ ξ ε ι ς πάνω σε γυαλόξυλα που σμίλεψαν τα κύματα.... Στον Ή λ ι ο τις απλώνουμε απ' το χάραμα για να εκφράσουν τα ανείπωτα και τα μοιραία να ξορκίσουν... 💕Κι αυτές - Λόγω Τιμής! - στο γνήσιο όραμα της Ε ύ α ς της καρδιάς μας ευλαβικά γεμίζουν Φ ω ς κι Α γ ά π η . . . με δέος μάς αχνίζουν και μία μία δονούμενες στον γεμιστήρα τρυπώνουν της Ψυχής... 🌙Κι όταν η νύχτα ρ

🌙Σελήνη της Φράουλας... Καρπός αρμονικός στη φωτεινή σου Πληρότητα που αιώνια ζ ω ή ευωδιάζεις... ✨️Κόσμημα εσύ... του άγρυπνου Ουρανού μου...✨️ 🌙Της Αφθονίας καρπός στο χρώμα της καρδιάς... Σαν αίμα που γλυκά κυλάς στου Έ ρ ω τ α τις φλέβες και καλπάζον Φως γεννάς... ✨️Λάβα μεθυσμένη του Ονείρου μου...✨️ 🌙Γεμάτη αστρόσπορους στο μελωμένο Σύμπαν

☀️ ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ - ΑΥΞΩΝ ΜΗΝΙΣΚΟΣ🌙 Θερινό Η λ ι ο σ τ ά σ ι ο...☀️ 21 Ιουνίου, 11.24 π.μ. Η μεγαλύτερη ημέρα του έτους: 14 h 48 min... η ημέρα με το περισσότερο Φ Ω Σ‼️ 🔸️Ο Ήλιος φαίνεται να επιβραδύνει σταδιακά την κίνησή του, μέχρι που την ημέρα του Ηλιοστασίου αυτή η κίνηση μηδενίζεται και αντιστρέφεται... [Ηλιοστάσιο = Ήλιος + στάσις] 🔸️Κατά τη διάρκεια του θερινού Ηλιοστασίου ο Ή λ ι ο ς βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο της τροχιάς του...☀️ Κι η Σ ε λ ή ν η

❣️ Η Ψ υ χ ή θυμάται... τους δρόμους που βάδισε κρατώντας το λατρεμένο σου χέρι που έλαιο έσταζε κισσού... ✨️ Θυμάται... το Φ ω ς που έλαμπε στο βλέμμα σου το άπειρο όταν στίχους της χάριζες με τα αστροδάχτυλα της Σελήνης... ❣️ Τώρα ακούει τη σιωπή σου... Κι η Α γ ά π η ζωντανεύει! Πάλλεται στους πόρους της σαν ταραγμένα κύματα στο πέλαγος της αντοχής που λαχταρούν να λυτρωθούν στις πύλες των ματιών σου... ✨️ Γυμνώθηκε η Μ ν ή μ η... Και τολμά να αναμετρηθεί με την πλη

Α π ό λ λ ω ν φ ω σ φ ό ρ ε . . .☀️ Δηλώνεις το χρυσάφι του Φ Ω Τ Ο Σ και στους Μύστες σου το απλώνεις... α π ο λ ύ ο ν τ α ς το σκοτάδι απ' τους υγρούς χειμώνες της ψυχής... Π ά λ λ ε ι ς τις ακτίνες σου σκορπώντας κόκκους γύρης από φλογισμένες μέλισσες... Με νότες πύρινες από ξύλο και στάχτη σμιλεμένες τ ρ α γ ο υ δ ά ς ύμνους ουράνιους...⭐️ Κι άλλοτε... ψ ι θ υ ρ ί ζ ε ι ς πανσέληνα φωνήεντα με μελωδίες ίασης αρχέγονων τυμπάνων... Ι ε ρ ο υ ρ γ ε ί ς τώρα στο κορμί

✨️Εσύ... Που έσταξες λάβα στο κορμί μου Και τη μορφή του χάραξες 💕Εσύ... Που φύτεψες άνθη στην ψυχή μου Και την αύρα της στόλισες ✨️Εσύ... Φως δυνατό στα σκοτάδια μου Δροσοσταλίδα μεθυσμένη της αυγής Γύρη στο σύμπαν της ηδονής... 💕Φωτιά και κύμα! Παντού Εσύ!!! Σαν χείμαρρος φλεγόμενος! ✨️Κι εγώ...στον φεγγαρόδρομο... Να σκάβω με τα νύχια μου τον χρόνο... Του Γαλαξία τη ρητίνη ν' ανασύρω που οι ανάσες μας σκορπίσανε στη γη... Κι ένα ένα να ζυμώσω χρυ

Κλείσε τα μάτια σου σφιχτά το Φως το αθέατο να δεις που κάθε σου κύτταρο θερμαίνει... Άνοιξε χώρο στην καρδιά κι άκουσε της Σιωπής τα χρώματα... Άγγιξε στην πρώτη γέννα τους τα ανθισμένα αρώματα... Γέμισε το στέρνο σου με Φως ακτινοβόλο... ✨️Κι ύστερα... άνοιξε τα μάτια απαλά... ✨️Ώριμο Φ ω ς . . .✨️ Που χρόνων ρωγμές σφραγίζει... Και καθρεφτίζει της Ψυχής την ιερή γεωμετρία... ✨️Υπέρλαμπρο Φ ω ς . . .✨️ δόρυ χρυσό και πανοπλία... 🌹Ε σ ύ . .

⭐️Αν με ρωτήσεις για τις γειτονιές των άστρων... έχω τόσα ρήματα να σου πω... Ακούω... τις νότες τους που παίζουν οι ψυχές μας στους κρατήρες τους... Μαζεύω... το Φως από τη μάζα των πυρήνων τους σταγόνα σταγόνα Και ξεδιψώ... με λέξεις αστρικές τις άνυδρες Σιωπές μας... Σκαλώνω τις φθαρτές μου φλέβες στα πυκνά νεφελώματα του ονείρου για ν' αναπνεύσει ο χρόνος σου φωτόρρυτες στιγμές... ❣️Ά-φθονα ρήματα... ρέοντα στα ο

⭐️Την ανάσα της κρατά απόψε η ασέληνη Νύχτα... Ψιθυρίζουν τα άστρα... ✨️Ο Νους φορά ακόμη αγκάθινο στεφάνι και σιωπά... Σσσσς... Συνθέτει Άνοιξη η Ψυχή... ❣️Κι η Ωδή της Αγάπης στη Σιωπή απλώνεται του Εφήμερου... 🌑 🌒 🌓 🌔 🌕 🌖 🌗 🌘 🌑 [✨️Η ΣΕΛΗΝΗ εκ νέου στη ΝΕΑ της φάση... στο περιοδικό Ταξίδι της Πληρότητας και της Αρμονίας...🌙} Γιούλη Σκορδάκη ✨

Λαβωμένη μου Εκάτη... οι καυτές σταγόνες της απουσίας πυρπόλησαν τα αργυρόηχα σχοινιά της προσμονής σου... [✨️Σ' αγγίζω... Αγγίζω με δέος την ανοιχτή σου πληγή...💞] Πορφύρωσαν οι φλέβες σου κι έσταξαν τη λάβα τους στον χειμώνα της παγωμένης Σιωπής... Κηλίδες κόκκινες σαν σπίθες άναψαν τη λευκή του σάρκα... Και να!!! Ξύπνησες Νυκτιδρόμε Κόρη... με το φωτεινό σου πρόσωπο στραμμένο στη Μάνα Γη... Να βουτάς τ' αστροδάχτυλά σου στους εαρινούς της χυμούς και τις παρειές σου να βάφ

✨️"Όποιος ε λ ε ύ θ ε ρ α συλλογάται, συλλογάται καλά." "Φυσικής Απάνθισμα" Ρήγας Φεραίος ❗️Ποιος είναι άραγε αληθινά ελεύθερος; Ποιος νομίζει πως βιώνει την ουσία της Ελευθερίας; Αυτός που δεν είναι σκλαβωμένος; Ο αδέσμευτος; Πολυσήμαντη έννοια η Ελευθερία... ✍️Μια ενδιαφέρουσα ετυμολογική προσέγγιση, κατά τον γλωσσολόγο G. Curtius, για τη λέξη "Ελευθερία" είναι: ✨️"...παρά τό ἐλεύθειν ὅπου ἐρᾶ τις" δηλαδή "να πηγαίνει κανείς εκεί όπου αγαπά" [ἐλεύθω =έρχομαι, πορεύομαι +

Φωτογραφικό υλικό: Γιούλη Σκορδάκη Ποίησης πορφύρα ο ορίζοντας... Επιθετικά εισβάλλει στο βλέμμα μου σαν θύελλα φωτός που σχίζει τη σκιά του σιδερένιου ολέθρου... Σαν έκρηξη ζωής πάνω στο διάφανο πέπλο της Κόρης που προβάλλει απ' του Πλούτωνα τα δώματα εκτοπίζοντας το χθόνιο σκοτάδι... ✨️Έτσι αλλάζουν οι εποχές... Χωρίς να ερωτηθούν... Από έναν θάνατο πάντα γεννιούνται... Και σ' έναν θάνατο οδεύουν... Χωρίς να ρωτούν... 🌹Δες...Καλπάζει πάλι η Άνοιξη στα κλώνια... Τα χρώματα

🌹Κι όταν τις πτώσεις σου θα γράφεις... τον βασικό κανόνα να θυμάσαι: Ό, τι είναι ο υ σ ι α σ τ ι κ ό . . . κλίνεται!!! Τον τόνο αλλάζει... μεταβάλλεται με φυσική ροή και συλλαβές προσθέτει... 🥀Τα επιρρήματα όμως άκαμπτα στέκουν! Πτώσεις δεν έχουν μα ούτε κι εξέλιξη... Ίδια μένουν κι απαράλλαχτα! Κι η κατάληξή τους; Μία! Δεδομένη... άκλιτη κι αμετάκλητη! 🌿 💞 🌿 💞 🌿 💞 🌿 💞 🌿 💞 🌿 💞 Γιούλη Σκορδάκη 🌹

🌹Άγρυπνες νύχτες... Πίσω από τοίχους που όρθωσε η σκαπάνη της Μνήμης... ✨️Ἀεί η Μνήμη... Νῦν οι ρωγμές απ' όπου εισέρχεται του καλπασμού σου η λάμψη... 💕Άγρυπνες νύχτες γνώριμες... Νῦν το αηδόνι στο παράθυρο που υμνεί το όνομά σου Νῦν η επίκληση του βασιλικού που σκορπίζει παντού την ευωδιαστή σου ανάσα... 🌹Ἀεί η Μνήμη η ανεξίτηλη... Γεμίζει το σκοτεινό δωμάτιο με το ζωτικό χρώμα της πανσέληνης φωνής σου που χαράσσεται αδιάλειπτα στο δέρμα μου το γήινο... ως τον βυθό του χ

🙏Ένα κερί της Μνημοσύνης για τις Ψυχές που πέρασαν στην άλλη Όχθη... ✨️Για τις άυλες ανάσες που φωτίζουν τα γήινα Σκοτάδια... 🙏Ένα κερί... που ανάβει όλες τις ψυχές που έφυγαν... ✨️Άπλετο Φως!!! Που το πέπλο αφαιρεί ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο... 🙏Ένα κερί Αγάπης... οι Όχθες να ενωθούν και να σωθούν όλες οι Ψυχές που έμειναν... ✨️🙏✨️🙏✨️🙏✨️🙏✨️🙏✨️🙏 Γιούλη Σκορδάκη ✨

🌿Σε παθητική φωνή έμαθες τα ρήματα να γράφεις... Κι αυτά, λες, κλίνονται ορθά... Με καταλήξεις πρέπουσες... Νομίζεις! Ως τα άκρα τους χρόνους με ένταση τραβούν... Κι ένα ποιητικό αίτιο αναζητούν... για τις πληγές τους... 💕Μα με φωνή ε ν ε ρ γ η τ ι κ ή σου μιλά η ψυχή!!! Δεν την ακούς; Αυτή είναι το κύριο Υποκείμενο!!! Το δονούμενο!!! Άχρονα και φ ω τ ε ι ν ά τα ρήματά της... Χωρίς εγκλίσεις κι αριθμούς! Ούτε κρατούν την αύξηση μπροστά... μα γλυκά την κεντούν στην κατάλ

Μάσκα λευκή φοράς την αυγή... Την καρδιά σου να κρύψεις πριν βγεις στην αρένα Εκεί που λέοντες θαρρείς τη θωριά σου αναμένουν... 🪅Λιποψυχείς! Μάσκα σκουρόχρωμη όταν ο ήλιος μεσουρανεί... Πώς να τον δεις κατάματα μες απ' της υποταγής τις άδειες φλέβες; 🪅Λιποτακτείς! Αδιαπέραστη μάσκα φοράς τον φόβο σου μη δουν... που σαν καρφί τρυπά το απεγνωσμένο βλέμμα κι επώδυνα αιμορραγεί... Μ ά σ κ α - παγερό χαμόγελο όλων των "πρέπει" που υψώνουν τη φωνή... Μάσκα - αδιάφο

💦 Καταιγίδα ξεσπά μανιασμένα στα γόνατα που λυγίζουν εκλιπαρώντας... Θάλασσες χύνονται στο χώμα ψάχνοντας στην ακτή τα λατρεμένα τους βράχια με κύματα ανταριασμένα στο βλέμμα... 🌊 Καταιγίδα...κοφτερή σαν τη λεπίδα της μνήμης... Σαρώνει το μουδιασμένο κορμί με ριπές επώδυνες... Χείμαρροι γίνονται οι κοσμικοί βόστρυχοι που κυλούν ως τον βυθό της σκέψης και πνίγουν τις άμορφες λέξεις... 💙 Μα κάτω από το υγρό δέρμα φυτρώνουν ακόμη κρινάκια του γιαλού που το Φως ανασαίνουν στην

🌹 Όμορφη Κόρη φτερωτή του Αιόλου η θυγατέρα... που άκουσε να κοιλοπονάς και γέννα να ετοιμάζεις... ☀️ Κοίταξε πώς ερμητικά έκλεισε τους ανέμους στον θεϊκό του τον ασκό κανείς να μην ξεφύγει... 🌹 Καλεί του Ήλιου την πνοή το άρμα να ετοιμάσει να το οδηγήσει εκεί ψηλά που αστροτροχιές διατάζει... ☀️ Φ ω ς να απλώσει κι Άπνοια στα πέλαγα Γ α λ ή ν η Μες του χειμώνα την καρδιά θ έ ρ μ η να πλημμυρίσει... 🌹 Κι εσύ το θύμα του Έρωτα και των θεών ο οίκτος Μικρό πουλί της θάλασσ