Βάγια, δάφνες σιωπηλός ο πόνος χωρίς στέμμα Χριστέ μου Σαν άνεμος μπήκες στο πλήθος μου, βάγια στεφανωμένος Θα σε περίμενε κανείς σαν βασιλιά ντυμένος Το βλέμμα σου στον ίσκιο μου, θρίαμβος υψωμένος Ψυχές προδότρες, ζωή αβαθής, μα ο πόνος σου αγιασμένος Χριστέ μου Κοκκίνησε ο ουρανός της μέρας μου, με δάφνες τυλιγμένος Σαν τα καρφιά μες στο κορμί θαρρείς, βούλιαξαν εσκεμμένως Την άγια αγάπη σου στον δρόμο μου, βράχος ανδρειωμένος Συγχώρεση δος μου, πίστη ακραιφνής, ο λόγος σο