Σσς... και άνθισαν τα λόγια στο δάχτυλο που έπνιξε τη φωνή! Κύκλοι φωτός τυλίγουν την ανάσα σαν λόγια που διαλέξαν να χαθούν... Λουλούδια μυστικά όμως στα χείλη τρέφουν τη σιωπή σαν προσευχή. Σσς... και άνθισαν τα λόγια σαν σπίθες από άγραφη σελήνη Κυλούν οι μέρες πάνω στο κενό Ό,τι δεν ειπώθηκε γεννάει ρίζες Κι ένα φιλί που έμεινε αμίλητο γυρεύει ακόμα χώρο να καεί Σσς... και άνθισαν τα λόγια σα σιωπή που βρίσκει τρόπο να ανασάνει· Θυμάται ξέρεις η σκιά το φως της και το πλά