Ανυπαρξία Μετά η έλευσή σου κι ο νεφοσκεπής ουρανός γέμισε φως, που σαν βέλος αιχμηρό στόχευσε κατάστηθα τη μοναξιά, απεκδύοντάς με απ' ακυμάτιστων συναισθημάτων μανδύα φθοράς Άνοιξα τα μάτια και συστήθηκα με το βλέμμα σου Άγγιξα τα χέρια σου που ταίριαζαν απόλυτα στ' αποτυπώματα του κορμιού μου Και χαμογέλασα... Αλίκη Πέϊκου ❤️