Κρέμασα στα καρφιά του άσπλαχνου τοίχου όλες μου τις θλίψεις ολόγυμνες Το δίκιο που δεν βρήκα ποτέ Τις αράχνες που άφησα να δουλεύουν τα βράδια Το μαύρο πανί που στριφογύριζε στο λαιμό μου θρήνος γοερός Το άνοιγμα των χεριών μου ρήγμα σε μαύρο χορό Το λύγισμα του σώματος σα σπασμένη προσευχή Τις ιδρωμένες ισορροπίες μου το κοράκι καραδοκεί Τη βεβαιότητα που πάντα αργούσε ζητώντας, τις αποδείξεις, που είχε υποσχεθεί Τις ψευδαισθήσεις της άμοιρης ψυχής μου σε μια χίμαιρα, πάντα