Πόσο δάκρυ και σπαραγμό, οι Υάδες έχυσαν αυτόν τον καιρό. Για τον αδελφό τους τον αγαπημένο, που έφυγε απ´την ζωή αδικημένος ! Τα δάκρυα γίνανε βροχή , που ασταμάτητα έπεφταν στην Γη ! Δεν πρόφθαναν οι ποταμοί να μαζεύουν , το έδαφος για κύηση να αρδεύουν ! Κορδέλες ασημένιες φάνταζαν , να τα πιάσω προσπάθησα , στην παλάμη να τα αιχμαλωτίσω, με δάκρυα των νυμφών το είναι μου να δροσίσω ! Γλύστραγαν , στο έδαφος έπεφταν , τους δύο κόσμους ένωναν. Να σταματήσουν παρακαλούσαμε

Είναι φίλος πιστός μόνιμος μου συνοδός , λειτουργεί πάντα σωστά , πίσω δεν γυρνά ! Χρόνος έχει ονομαστεί απ´την ανθρώπινη βουλή ! Είναι η ζωή μας ! Μονάδες μέτρησης περιφρονεί, αιώνες , ώρες, παλιός , νέος ! Συνέχεια τρέχει , προχωρεί , δεν γίνεται γέρος ! Πάντα φίλος εργατικός ! Στο διάβα του τις πληγιές γιατρεύει! Προβλέψεις πολλές διαψεύδει! Ανατρέπει αναρίθμητες προσδοκίες, ζωντανεύει ερωτικές επιθυμίες ! Στην αιωνιότητα δεν πιστεύει, Εξαιρέσεις ποτέ δεν παρ

Τα νεαρά τα κοριτσάκια, άνθη μυρωδάτα βλαστός τρυφερός, ήλιος φωτεινός! Γεμάτα ζωντάνια ματιά σαν άστρα. Ο μεγάλος ο κόσμος, δικός τους όλος! Κινούμενος θησαυρός χάρμα οφθαλμών! Φεγγάρια που ασημώνουν στο κάλεσμα του χρόνου! Γνώστες των πάντων, Οι δισταγμοί των άλλων στην πρόοδο τους προδοσία, έτοιμα για λιποταξία! Φαντάζουν όλα ονειρεμένα, σαν τα ουράνια τα αστροσπαρμένα! Κάθε μέρα γιγαντώνουν, από φρεσκάδα σε θαμπώνουν! Τα νεαρά τα κοριτσάκια, αισιοδοξία είναι γ

Οι δρόμοι με περαστικούς πλημμυρισμένοι , οι τοίχοι παντού στολισμένοι , λαμπιόνια πολύχρωμα μαγεύουν , φως γιορτινό εκπέμπουν ! Ο κόσμος τρέχει να προλάβει , τα καταστήματα αδειάζει ! Μοναδική τους είναι φροντίδα ! Πόσο καταναλωτική κοινωνία ! Γιορτάζουμε την αγάπη , ο Θεάνθρωπος ήρθε να την διδάξει ! Ναι την Αγάπη ,μην το ξεχάσεις ! Απ´ το παραθύρι κοιτάζει , με θλίψη στην ψυχή , με μάτια δακρυσμένα , στην λησμονιά αφημένα ! Περιμένει και για εκείνον , Το αστέρι να φέξει !