ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΗΤΤΑ

Να δραπετεύεις! Συνεχώς... Στον πιο ασφαλή προορισμό! Εκεί, που δεν ξοδεύεις τίποτα και κερδίζεις τα πάντα! Εκεί που επουλώνονται οι χαίνουσες πληγές... Μα και οι άλλες, οι βαθιές... Εκεί, που καταργείται το ανέφικτο κι όλα τ' ανείπωτα την ίδια μυστική διάλεκτο μιλάνε! Εκεί π' απαλογέρνεις και συντρίβεσαι! Κι ακούς εκείνο το λυτρωτικό: - Θα περάσει κι αυτό... - Είμ' εδώ! Μην τσιγκουνεύεσαι τις αγκαλιές! Ακόμη κι όταν δεν υπάρχει λόγος εμφανής! Σπάταλος να 'σαι! Μι' αγκαλιά σφιχτή, στον άμβωνα...

Τα γράφω, έτσι απλά, όπως τα νιώθω, ευελπιστώντας να τα θυμηθούν και να τα νιώσουν μαζί μου, όσοι τα έζησαν. Τα γράφω, για να μην τα ξεχάσω ... Γιατί είμαι η μνήμη μου. Είμαστε οι μνήμες μας. Ευχές, από τα βάθη της ψυχής μου!❤️ "Ασπρομηνιάς!" "Ασπρομηνιάς" κι αναπολώ τα παιδικά μου χρόνια! Το δέντρο μας ολάκερο του έλατου δυο κλώνια! Με μήτε φιόγκους λαμπερούς, λαμπιόνια και στολίδια, ούτε φανταχτερό παχνί κι άχρηστα μπιχλιμπίδια! Με δίχως δώρα τις γιορτές, λούσα και τεμενάδες, μα νιώθαμε...

Μια μονάδα! Ένας αριθμός! Μα ούτε... Νούμερο! Ενός απάνθρωπου, ψηφιακού συστήματος! Έτσι σε θέλουν! Ένα νούμερο! Μια μαριονέτα του...