ΑΝΤΡΗ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ-ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ

Σκοτείνιασε πάλι η θάλασσα, χάθηκαν τα γαλανά νερά της. Οι γλάροι κρύφτηκαν στα κύματα. Ήθελαν να ναι κοντά της. Κι αυτός ένας άνθρωπος μισός, ψάχνει στην άμμο για αφημένα κοχύλια, για μπουκάλια με μηνύματα αγάπης. Έστω για ένα κομμάτι ουρανό ξεχασμένο από το χτες. Αλήθεια πόσο γρήγορα βραδιάζει ακόμα. Αντριάννα Περικλέους 🩵

Μέσα στις αυλακιές της θλίψης ξεπηδάνε κάτι τουλίπες γεμάτες αγάπη. Κι εκεί στο ατέλειωτο της στιγμής γεννιέται ελπίδα. Σαν κάτι πέτρες σκληρές που από κάτω κρύβουν χιλιάδες μικροσκοπικές υπάρξεις... Άντρι Περικλέους Ονουφρίου 🪽

Κάθισ' ο έρμος χαρωπός ν ακούσω τις ειδήσεις δύσκολη μέρ' απ το πρωί λύγισαν οι αισθήσεις Πύραυλοι εμφανίστηκαν μπροστά μου και κτυπάνε παιδιά πεθαίνουν νηστικά στην Αφρική πονάνε Κάποιος σκοτώνει άνθρωπο του πέρασαν χαλκάδες Η δίκη άρχισε ξανά εγκλήματα χιλιάδες Κτυπάω άγρια το κουμπί μαυρίζει η οθόνη βγαίνω στον κήπο τρέχοντας το μαύρο με σκοτώνει Έξω φυσάει ανάλαφρα ο Μπάτης με τυλίγει Η ευωδία του γιασεμιού τα στήθια μου ανοίγει Όσο υπάρχουνε πουλιά και κήποι που μυρίζουν θα χουν γυρίσματ'...