ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΪΛΗΣ

Στις λέξεις μου ανθείς μεγαλοπρεπώς. Μέσα στα όνειρα σε πλάθω. Στης ποίησης το φως ταξιδεύεις με ορίζοντες ανοιχτούς. Ποιώ μαζί σου σπάνιες λέξεις ορίζοντας τα συναισθήματα. Και τα ταξίδια κοινά. Ο έρωτας, σαν τρικάταρτο σκαρί ανοίγεται εκφραστικός στης θάλασσας το απέραντο γαλάζιο. Οι δημιουργίες μου μηδαμινές με σένα γιγαντώνουν. Σε φέρνω στα μάτια μου Αφροδίτη αναδυομένη στο φως. Ανθρώπινα σε παρουσιάζω στις καθημερνές διαδρομές σαν την γυναίκα που πλάι μου καμαρώνεις απολαμβάνοντας το...

...τούτες οι στιγμές λες είναι παιχνίδι βομβαρδίζουν ανθρώπινες ψυχές. Χάθηκαν ήθη και αξίες. Η δύναμη του ισχυρού μοιάζει με θάλασσα που καταπίνεις στους βυθούς, τις αμαρτίες. Με πιόνια μοιάζουμε και μαριονέτες μας κάνουνε κινήσεις που φορές χτυπάμε πάνω σε αμπάρες ανοίγουνε στοές όπου χωράνε πτώματα χωρίς να μας μετράνε. Φρίκη πολέμου δολερή χωρίς να λογαριάζουν ό,τι σκοτώνουν αδερφούς το αίμα είναι ίδιο δεν ξεχωρίζει χρώμα και Θεό. Και οι οβίδες πέφτουν σαν τσαμπιά αρμάδες μαζεμένες...

Αν η αρμονία σαν ανάγκη κατοικούσε στο απόλυτο, η επικοινωνία των αισθημάτων θα αντλούσε αποδοχές στης τέχνης το τέλειο που αφήνει ο έρωτας, οι λέξεις βιβλίο και θα διάβαιναν στο βλέμμα. Του κάλλους θα άνθιζε το μποστάνι. Και ναι αν οι αισθήσεις είναι ποίημα η μορφή σου ουσία και το φως όραμα ότι υπάρχεις είναι ζωή. Ίδια με σένα ίδια με μένα με μια αυγή που χαράζει, στο μελλούμενο μιας αλάνθαστης προσμονής. ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ 🌹