ΝΙΚΟΛΑΣ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ

Καμία σταγόνα θλίψης δεν στάζει στα χείλη μου. Πίνω για το σήμερα που υπάρχω εκεί έξω... Για τις κερασιές που ανθοφορούν την άνοιξη. Για το φεγγάρι που γεμίζει την καρδιά του Αυγούστου. Για τα παιδιά που μοιράζουν χρώματα, σύνορα δεν γνώρισε ο νους τους. Πίνω για τις πληγές που έκλεισαν, ραμμένες απ' τις κλωστές του Μάη. Μεθάω με τις ρώγες της χαράς, που κρέμονται από τα τσαμπιά που μας ενώνουν. Την ποίηση την γεύομαι στα χείλη μου, σαν θάλασσα που μέθυσε τον νου μου. Νικόλας Ζαχαρόπουλος 🌹

Μην περιμένεις άδικα σε μέρες γιορτινές, και σχολές κι αργίες κι απεργίες κάτι σημαντικό να μάθεις από την ζωή. Ημέρες σαν κι αυτές σπάνια διδάσκει. Μα ούτε κι από βιβλία και συμβουλές σοφών... Στις μέρες της καθημερινής ρουτίνας, που αδιάφορα κι αργά κυλούν μπροστά μας, η μία μετά την άλλη σιωπηλές, μονότονες, μα και μοναδικές η κάθε μιά τους, εκεί, εκεί κοίταξε γιατί εκεί μονάχα θα το μάθεις. Νικόλας Ζαχαρόπουλος 🌹

Ήσουν εκεί, αέρινη... αερικό, ασπρογάλανο σύννεφο φορούσες που χρύσιζε στις άκρες, γύρισες και με κοίταξες, έπιασα την μηχανή που είχα κρεμασμένη στο λαιμό... Σε είδα να φεύγεις, πάτησα κλικ, μα δεν αποτυπώθηκες, είχες χαθεί... και τώρα ποιος να με πιστέψει ότι σε είδα του πύργου αερικό .... Μόνο ο δρόμος που περπάτησες έμεινε, μόνο ο δρόμος κι η μορφή σου στο μυαλό μου. Νικόλας Ζαχαρόπουλος 🌹