ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΙΒΕΛΕΚΟΣ

Θέλουμε να ταξιδέψουμε μακριά, μα μένουμε να διπλώνουμε χαρτί• καραβάκια πρόχειρα που στο πρώτο ρεύμα μουσκεύουν, σκίζονται, αρπάζουν φωτιά. Ονειρευόμαστε την ευτυχία άγρυπνοι, μα κάπως βαραίνουν τα βλέφαρα και πέφτουμε σε ύπνο νεκρώσιμο. Ξέρουμε πως ο χρόνος γλιστράει πάντα σαν άνεμος, μα τον κυνηγάμε μάταια βιαστικά• στο μεταξύ, με αυτήν μας την εμμονή στήνουμε παγίδες στις στιγμές μας. Ερωτευόμαστε μια πεταλούδα και καταλήγουμε με ένα γυάλινο ομοίωμα που διαλύεται στην πρώτη πρόσκρουση. Κι...

Πόσο άδικο να δρα κατά βούληση ο Έρωτας με το τόξο του και το κατά παραγγελίαν να πρέπει να το πετύχω με ανεπαρκή μέσα όπως μια χάρτινη σαΐτα που πάει όπου την ωθεί κατά λάθος το τρεμάμενο χέρι μου ή όπου φυσάει ο άνεμος. Πόσο άδικο να μη με συμβουλεύει κι εμένα ένας μάντης πώς να φτιάξω πέρασμα σε μια καρδιά που για πάντα ανοιχτή θα την κρατήσει, τι περιστέρι να στείλω, με ποιο καράβι να διασχίσω τις συμπληγάδες πέτρες της• είναι που δε μου αρέσουν και τα πονηρά κόλπα να εισχωρούσα με έναν...

Βγήκα στην αυλή της ψυχής μου να σταθώ να πάρω μιαν ανάσα, να ξαποστάσω λίγο απ' την καθημερινότητα. Σε μια γλάστρα με ένα λουλούδι είδα μπηγμένο στο χώμα έναν παιδικό πολύχρωμο ανεμόμυλο. Τι γαλήνη... Ένα απαλό αεράκι τον περιέστρεφε ακόμα – τι περίεργο που δεν είχε φυσήξει ποτέ πιο δυνατά να ξηλωθεί! Κι ας είχαν περάσει χρόνια πολλά  που δεν περνιόμουν πια για παιδί. Κι ας έπρεπε να το έχω κοιμήσει από καιρό με ένα ενήλικο νανούρισμα, ως είθισται. Μα αυτό το "πρέπει" δεν υπήρξε ποτέ δικό...