ΣΙΜΟΣ ΙΩΣΗΦΙΔΗΣ

Σε εκείνο το νησί, θυμάμαι, που η άπνοια βασίλευε όλα τα πρωινά του καλοκαιριού, λίγο μετά τις έξι, όπου οι ιριδισμοί στα φοινικόδεντρα βρίσκονταν στο απόγειο του πράσινου και του μπλε, ενισχύονταν η εντύπωση ότι κάποιος από τους Θεούς θα ήταν λάτρης των έργων τέχνης του 18ου αιώνα. Κι όμως εδώ, παρόλο που μόλις είχες ξυπνήσει, η ήρεμη αθωώτητα των λεπτών χρωμάτων σε παρέσυρε να κλείσεις και πάλι τα μάτια σου. Η θέα, εν ολίγοις, ήταν υπνωτιστική. Ήταν ένα ερημικό παραλιακό θέρετρο που...

Βαδίζοντας σε εκείνη την παραλία του ακριτικού νησιού, όπως κάθε βράδυ, μπορούσα να διακρίνω εικόνες και ιστορίες που, για να λέω την αλήθεια, ίσως να μην συνέβησαν ποτέ. Άλλωστε πως να εξηγήσει κανείς την παραδοξότητα των εννοιών που, αυτές καθαυτές, εντυπώνονταν σχεδόν ακαριαία με την αχνότητα του μη συμβαίνοντος. Ήταν ένας ήρεμος κολπίσκος περιστοιχισμένος από αυτοφυή δενδρύλλια που μετέτρεπαν ονειρικά τον υδάτινο ορίζοντα. Τα γκρίζα κλαδιά τους ήταν λεπτά και τα φύλλα τους πολυάριθμα...

Του Σίμου Ιωσηφίδη Ξεμπλέκοντας τα κέρατα του ταράνδου, τούτη την περίοδο, σκέφτομαι τα ακόλουθα. Ο ήλιος την Άνοιξη σφυροκοπά ανηλεώς. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και σχηματίζονται οι ακτίνες του. Κάθετες, απότομες, κάτι σαν σίδερα φυλακής. Κι όμως δεν έχουν μάζα. Είναι τα φωτόνια, αυτά τα μεμονωμένα σωματίδια φωτός που παριστάνουν τα κάγκελα. Μηδενός εξαιρουμένου, είμαστε Σίσυφοι, αναρωτιέμαι, μέσα στα ψειδαισθητικά μας Τάρταρα. Δικασμένοι άνωθεν, ξέρετε, από εκεί ψηλά που ξεκινούν οι ακτίνες...