ΞΑΝΘΗ ΜΗΛΙΓΓΟΥ-ΓΚΛΕΖΑΚΟΥ

Άνοιξε το παλιό συρτάρι. Ο σκόρος είχε φάει ό,τι μπορούσε να φαγωθεί. Λίγα κοσμήματα απέμειναν μόνα, ξεχασμένα. Ένα ρολόι του πατέρα, ένα μενταγιόν γυναίκας που κάποτε έζησε εδώ. Το άνοιξε· μέσα μια μικρή φωτογραφία. Θα σ’ αγαπώ για πάντα. Το "πάντα" τι απρόβλεπτη λέξη. Και το "σ’ αγαπώ" μια συνθήκη αβέβαιη, σαν να φοβήθηκε κι εκείνη να ειπωθεί. Έκλεισε το συρτάρι. Το σκοτάδι βάραινε το δωμάτιο κι οι αναμνήσεις ξεχύνονταν σαν μικρές Ερινύες που δεν κουράζονται ποτέ. Τι μπελάς αυτά τα παλιά...

Εσύ, μικρέ κοκκινολαίμη, δεν αποδημείς. Αντέχεις τον βαρύ χειμώνα, σαν να τον ειρωνεύεσαι με το κελάηδισμά σου, κι εγώ φοβάμαι τον άνεμο. Ψάχνεις σκουλήκια στο χώμα μετά τη βροχή· κάποιος θεός σού χάρισε τα χρώματα του φθινοπώρου κι ένα τραγούδι να βγαίνει από τα μικρά σου πνευμόνια. Αηδόνι του χειμώνα, τη χάρη και την αντοχή σου πόσο θαυμάζω αν μου χάριζες λίγη, ίσως να άντεχα κι εγώ το δικό μου χειμώνα. Ξανθή Μηλίγγου

Τα βράδια βγαίνει στους ερήμους δρόμους. Κίτρινα φώτα· που και που, κάποιος αργοπορημένος περαστικός. Μετράει τα χρόνια του με τα φώτα, τις εποχές με τα δέντρα. Κανονικά τα βήματά του, χωρίς κανόνες η ζωή του. Στους ίδιους δρόμους πάντα, ώσπου να κουραστεί, να γυρίσει σπίτι, να κάνει ένα ακόμη ταξίδι μέσα στον χρόνο. Γερνά· μια απλή μονάδα στο σύνολο. Ξημερώνει σε λίγο. Ο ύπνος θα ’ρθει βαρύς· θα κλείσει τα βλέφαρά του με όνειρα ή εφιάλτες. Ξανθή Μηλίγγου 🌹