ΛΙΑΝΑ ΠΟΥΡΝΑΡΑ

Την είχε αποτυπώσει στη μνήμη του, κουλουριασμένη στο σκαλοπάτι, με το βιβλίο στην ποδιά και το γάτο να χουζουρεύει στα πόδια της. Θυμόταν καλά το αγγελοκαμωτό πρόσωπο, τη θάλασσα των μαλλιών της και τη λάμψη των ματιών της, που έσταζαν κάτι ανάμεσα στην οργή και τη λαχτάρα, τον έρωτα και το θάνατο. Με ακρίβεια θυμόταν και το σπίτι. Ήταν ένα πανέμορφο τρίπατο σπίτι, που ξεχώριζε για την πέτρινη πρόσοψη, τα ολάνοιχτα πορτοπαράθυρα, το πηγάδι στο έμπα του και μια κατάφορτη νερατζιά στη μέση...

Ένα ταξίδι είναι η ζωή και εμείς, ισόβιοι ταξιδιώτες, σεριανάμε βιαστικά με τις αποσκευές, τα εισιτήρια και τα διαβατήρια στο χέρι. Στα πάνινα σακίδια της νιότης μας, χουζουρεύουν ανέμελα όλες οι χαρές, οι Κυριακές και οι γιορτινές μας μέρες και μάς προσπερνάνε βιαστικά, πριν τις χορτάσουμε, με επίγευση γλυκόπικρης σοκολάτας. Στις βαριές βαλίτσες, τις ασήκωτες, τις σακατεμένες από το χρόνο και τις παραγεμισμένες, πείρα και εμπειρίες, βαραίνουν οι αμείλικτες ενοχές, οι δακρύβρεχτες μετάνοιες...

Μοιάζει η ζωή μας με ποτάμι, που σέρνει κελαρίζοντας τα νερά του, μέσα στο χρόνο σταθερό στη ρότα του και πιστό στην πορεία του. Κυλάει λοιπόν ακούραστο μέσα στους αιώνες, πιστό στο φιδίσιο μονοπάτι του και μετράει τις αυγές και τα δειλινά, τους χειμώνες, και τα καλοκαίρια μας, με τις χαρές μας να λιάζονται στην ακροποταμιά και τις λύπες μας στοιβαγμένες στα λασπωμένα σωθικά του. Κυλάει λοιπόν μέσα στο χρόνο και σέρνει βαρκούλες στο διάβα του, μια μια τις μέρες της ζωής μας, περαστικές...