ΜΑΡΙΑ ΣΑΡΡΗ

Δε σε περίμενα. Κι όμως σε αναγνώρισα αμέσως. Ήρθες μια συνηθισμένη μέρα, όταν τίποτα…δεν υποσχόταν τίποτα… Όταν η καρδιά μου είχε πάψει να αφήνει την πόρτα μισάνοιχτη. Κι όμως! Ένα βλέμμα σου ήταν αρκετό για να αλλάξει η γεωμετρία του κόσμου. Από αιχμηρά τετράγωνα να γίνει λείος κύκλος. Από τότε οι ώρες έχουν το άρωμά σου και τα απόβραδα κρατούν λίγο παραπάνω φως. Κι εγώ αναρωτιέμαι αν η ευτυχία είναι πράγματι προορισμός ή η στιγμή που μας βρίσκει απροετοίμαστους και μας εκπλήσσει. Ίσως ο...

Δεν είναι ο δρόμος δεδομένος. Ούτε κάθε βήμα είναι σίγουρο. Κι αν κοιτάζεις τον ορίζοντα, δεν μπορείς τη μοίρα ν’ αλλάξεις. Ο χρόνος είναι δεδομένος. Μα όχι το πώς θα τον γεμίσεις. Κι αν διαλέξεις τη θάλασσα, πρέπει ν’ αποφασίσεις πώς θα ταξιδέψεις μέσα της. Κι αν είναι δεδομένη η αρχή, είναι το τέλος άγνωστο. Μόνο ό,τι αφήνεις στις ψυχές των άλλων μοιάζει δεδομένο. Τίποτα δεν είναι πραγματικά δικό σου. Ούτε η ανάσα σου, ούτε η στιγμή, ούτε εκείνοι που αγάπησες και νόμιζες πως θα μείνουν....

Ένας υπόκωφος, ξερός ήχος, έσκισε τη σιωπή. Σαν, λέει, να έσπασε η τελευταία κλωστή του χρόνου. Ήταν το ρολόι που χτύπησε τρεις. Δεν είπες «αντίο». Τίποτα δεν προμήνυε φυγή. Και ξαφνικά… Μια ηλεκτρισμένη στιγμή. Μια αιφνίδια παύση. Ένας βίαιος ακρωτηριασμός του παρόντος. Ένας κεραυνός σε καθαρό ουρανό. Κι ύστερα… Μια ανάσα μετέωρη. Ένα βλέμμα κλειδωμένο στο πουθενά. Μια άδεια ψυχή. Και το ζωντανό σώμα έγινε μνήμη. Αιωνία… Μαρία Σαρρή 🌹