ΓΕΡΑΣΙΜΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Νοσταλγία απέναντι στο άγνωστο. Έλκει τα ψυχικά μου ποθούμενα. Την αναδημιουργία του μυαλού μου που δεν βλέπει πια από το βάρος, της ματαιότητας που δρομολογεί η ζωή. Μάτια ανύπαρκτα μέσα στο χρόνο, που μετρά μέχρι το μηδέν. Η απόλυτη μοναξιά τους είναι η κυρίαρχη συντροφιά τους. Δίχως ουρανό να σαλεύει. Δίχως το κυματοειδή νήμα, να γνέθει την μορφή τους. Τα διαπεραστικά σφυρίγματα του ανέμου. Οι απανωτές του γυροβολιές. Αυτά είναι που στροβιλίζουν την σκέψη μου, την στερεμένη από τις...

Στις μέρες μας η λέξη που έχει επικρατήσει και έχει επεκταθεί, είναι η ανεργία. Συνέπεια της μανίας, που απλώνει η κρίση. Οι νέοι άνθρωποι που αναπνέουν τον πικρό αέρα του σήμερα, δηλητηριάζονται από την γεύση της απραγίας! Όπου πεθαίνουν τα όνειρα, νεκρώνουν οι φιλοδοξίες, και αποκόβονται οι ίνες των ικανοτήτων τους. Καθώς και οι νεοφερμένες γενιές, θα ζουν κάτω από τον ζυγό της αφάνειας! Η μικρή μας κοινωνία είναι αυτή που υποφέρει περισσότερο, και η τουριστική προσέλευση είναι μια...

Μενεξεδένιο πρωινό λαμποκοπά! Πέφτει διάσπαρτο πάνω στον αχνό ορίζοντα. Στην πρωινή του αφύπνιση βαριανασαίνει από την μακρύγορη άχνα της υπνηλίας. Το χασμουρητό του ορίζοντα χάσκει σαν βρεφικό χαμόγελο. Αγνό και παρθένο, ανέγγιχτο ακόμα από τα αναβλύζοντα ηλιακά σπέρματα, που γεννούν αστραπιαίες πτήσεις και μυστικά περάσματα. Καλύπτουν πρωινά ξεσπάσματα. Το κίτρινο πανί στραγγίζει τα αιωρούμενα δάκρυα, από την πρωινή πάχνη. Πάνω ψηλά στα διάφανα συρματόσχοινα, ανεμίζει και αποστραγγίζει η...