ΑΝΝΑ ΚΛΑΡΙΤΗ

Ύστατος καλπασμός Ο ορίζοντας αρνείται να φαίνεται μια απλή γραμμή Να τρεμοπαίζει προτιμά σαν μία αμφιβολία Άτια καλπάζοντα καταργούν αυτές τις διακρίσεις του Κι έρχονταν, απομακρύνονταν, επέστρεφαν ξανά Καμία απολύτως σημασία δε του δίνουν Οι οπλές στρατευμένες με ακρίβεια ρυθμού Οι χαίτες πανώριες γλιστρούσαν στο φως Τα σώματά τους παραδομένα στην ηρωική κίνηση Η μέρα προχωρά αδίστακτη Οι μυρωμένες σκιές το σκάνε ευγενικά Ο αναστενάρης ουρανός χρωματίζεται απότομα, μεταλλικό γκρι προς μαύρο...

Το νερό δεν περιδινείται πίσω Νόμιζες ότι αρνιέται τη λησμονιά Ότι αναπολεί τα ποτάμια του, τις θάλασσες, τις λίμνες Τα μάγουλα που αλμυροστάλες του κύλισαν με φόρα, από πόνο Μα όχι Το νερό δεν είναι αίμα, να ρέει στις ζωοδότρες φλέβες, αδιάλειπτα Να πάλλεται στις αρτηρίες, εγκλωβισμένο σε σώματα με όνομα Το ύδωρ στάζει, το αίμα στάζει, απ’ άλλα ύψη και ανοιχτές πληγές Κουβαλούν μεταλλάξεις από αόρατα φώτα και κόκκινες αβύσσους κουρασμένες από τις διαρροές Μετά χάνουν το περίγραμμά τους Μετά...

Βρόντηξε ο σπασμένος καθρέφτης Με φωνή κατάκοπη από τις επιστροφές προσώπων Ολόρθος στη σκόνη του Μυρωμένος υγρασία Σκιασμένος χνώτων, σιωπών και φόβων Μια τραγική φυλακή αναμνήσεων πενθούντων Έτριξε ο σπασμένος καθρέφτης Ανατομία ρόδων ωσάν ρωγμών Σπασμένα είδωλα στις αράχνες Ηδονές από γυαλιά, καρφιά, αγκαθωτών σωμάτων Νεκρή τρυφερότητα Κροτάλισε ο σπασμένος καθρέφτης Δεν τον αντέχω πιά Κάθε πρωί με την τσίμπλα στο μάτι τον μαχαιρώνω Πίσω του, πάλι εγώ Χίλια κομμάτια Γελά ο σπασμένος...