ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΥ

Μισό βήμα, μισό βήμα να έκανες πίσω θα είχαμε σωθεί. Φώναζα, σε παρακαλούσα να μην σε ρουφήξει ο θυμός, να μη βυθιστούμε στο σκοτάδι, στις στάχτες, στον πόνο. Μα εσύ απομακρύνθηκες από το χθες, από το αύριο. Σου φώναξα «λυπήσου μας!». Μα ο πόνος σου σε τύφλωσε. Απόγνωση και απελπισία, ενοχές και τύψεις. Χάσαμε τη ζωή μας, χάσαμε μία κόρη από ναρκωτικά, από ουσίες που έσβησαν την ψυχούλα της μπροστά στα μάτια μας. Τίποτα δεν ήμασταν ικανοί να κάνουμε. Τίποτα δεν μας έκανε να νιώσουμε το δικό...

Η μανία των ανθρώπων να τρέχουν στα δικαστήρια για το παραμικρό. Και εγώ να στέκομαι σα δερβέναγας πίσω από την έδρα. Η αλαζονεία όλων να μη μπορούν να συνομιλήσουν για τ΄ απλά, που διογκώνεται ο εγκέφαλος και τα κάνουν τεράστια και θανατηφόρα. Όλοι όσοι δεν χρησιμοποιούν την ομιλία, ώστε να μη δημιουργούνται προβλήματα. Κατά έναν περίεργο τρόπο, οι συγκρούσεις καταλήγουν στα δικαστήρια, μέσω ύβρεων ή ξυλοδαρμών. Έτσι, κάθε μέρα φοράς το ακριβό ταγιέρ σου, κάθεσαι στην έδρα σου και...

Τα χρόνια περνούν και νιώθω ότι σαν χθες ήταν που έτρεχα χαρούμενη να συναντήσω το άπιαστο. Εκείνους τους εφηβικούς έρωτες, που το φλερτ λεγόταν συναίσθημα, χαμόγελο, το φιλί το πιο γλυκό του κόσμου, που όταν τελείωνε, το δάκρυ το σκούπιζε ο αληθινός φίλος. Ξέρεις για ποιους λέω. Για κείνα τα παιδιά που μαζευόταν να σκεφτούν πως θα σε κάνουν να γελάσεις και να ξεχάσεις τι σε στεναχώρησε. Ήμουν μέσα σε εκείνες τις παρέες που δεν νιώθαμε την ανάγκη για πολλά. Τα ασβεστωμένα πεζοδρόμια της...