ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Μακρινές και δύσβατες διαδρομές ακολουθεί το ποτάμι, από φαράγγια απρόσμενα στον ήλιο αφιλόξενα. Μέσα από βράχια κοφτερά πληγώνονται οι στιγμές του, στου χρόνου τα εμπόδια έρημες οι κραυγές του. Κι όσο το δάκρυ λάσπωνε το ασημί της Σελήνης, αρνιόταν να παραδοθεί στο τέλμα της οδύνης. Μια θάλασσα από αγκαλιά στον κόσμο είναι η αγάπη, νερό που σχίζει τα βουνά συναίσθημα για νά βρεις. Κι αν υποφέρεις στο ταξίδι σου, στο απέραντο γαλάζιο θα γραφτεί της αγάπης η ιστορία σου. Χρήστος...

Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται και αλλάζουν τις εποχές. Δεν αφήνουν κανένα φύλλο φθινοπώρου να πέσει κάτω και κανέναν βοριά να εμφανιστεί στην σχέση τους. Έτσι ήρθες και εσύ... Στην άνοιξη της αγάπης, γεράνια τα λόγια σου ομορφαίνουν του έρωτα τον χτύπο. Κόβω στιγμές και σε μυρίζω... Το χρυσαφένιο περιδέρεο του καλοκαιριού μου φοράς στο λαιμό. Στην άμμο χαράζω της ευτυχίας το όνομα, καθώς κοιτάζω τα μάτια σου. Δύο θάλασσες από ρευστό κρύσταλλο που ραγίζουν στην υφή των χειλιών μας. Κοίτα...

Δικαιολογίες μάζευες προτού με εγκαταλείψεις. Δριμύ "κατηγορώ" για όσα έδωσα... και όσα δεν έδωσα καταλογίζεις. Το βλέμμα σου φιλόδοξο, ακροβατεί στο μέλλον. Κύμα που βυθίζεται σε ξένες προσδοκίες. Τους χάρτες της φυγής σου να προσέχεις, χρυσάφι οι διαδρομές σε άδεια σώματα. Τους τόπους βλέπεις δεν τους κάνουν τα λιμάνια, μα οι ανθρώποι που για την αγάπη τους έκαψαν τα καράβια και συνεχίζουν μέσα στις στάχτες να ταξιδεύουν. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹