ΣΩΤΗΡΟΥΛΑ ΧΑΤΖΗΚΩΝΣΤΑΝΤΗ-ΤΖΙΑΜΠΟΥΡΗ

Νύχτωσε. Φεγγάρια του Ιούνη γεμίζει ο ουρανός. Τούτη η πανσέληνος απόψε κρύφτηκε στις ραφές των ματιών σου. Τούτο το φεγγάρι, το δικό μου, απόψε τρέμει, γλιστρά μέσα από τα χείλη σου, διαβάζει μοναξιές και έρωτες. Κλαις· Το δάκρυ σου μια χούφτα αλάτι έγινε κι αυτό. Απόψε φεύγω γυμνή, γεμάτη κραυγές. Σ’ ένα τσιγάρο τα κάψαμε όλα ως την αυγή. Σωτηρούλα Τζιαμπουρή Χατζηκωνσταντή 💕

Επιστρέφω. Ξημέρωσε; Τραγουδούσε ένα τραγούδι γυμνό φορώντας έναν πεθαμένο εαυτό. Το έλεγε μοναξιά-σάρκα χωρίς ψυχή με συλλαβές ήχων. Τις νύχτες, εκεί που άδειαζε ό,τι απέμενε, εκεί που ο θάνατος καρτερούσε, το τραγούδι έγινε σιωπή. Έγινε λέξη στο στόμα, ναυάγιο στους τάφους των φιλιών. Ξημερώνει... Επιστρέφω. Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή 💕

«Έλα», ψέλλισες κι έγινε άνοιξη. Άκουσες ποτέ όταν μιλούσα για φιλί; Για σένα ήταν. Κρυβόταν σ’ ένα κρεβάτι, ανάμεσα σε δύο ανύπαρκτα σώματα. Έσταζε στο λαρύγγι τους σιωπηλά. Έρωτας χωρίς σάρκες. Κορμιά ξεθωριασμένα χωρίς ονόματα. Ψάξε με! Θα με βρεις να σχηματίζω τ’ όνομά σου με το αίμα των ματιών μου. Σωτηρούλα Τζιαμπουρή Χατζηκωνσταντή 💕