ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΤΙΚΜΠΑΣΑΝΗΣ

Σε θυμάμαι με τη δύναμη της γραφής μητέρα Το χέρι μου κρατάει έτσι πιο σφιχτά τη μνήμη σου Ο νους μου μαθαίνει ακόμη πώς να ταξιδεύει στις θάλασσες της έγνοιας σου, πώς να διασχίζει τα κύματα της αγάπης σου, κάνοντας το χρόνο να μοιάζει με ανούσιο ψέμα Ήσουν ο ήλιος που μ’ έκανε να ξεχνώ την ψυχρότητα της μοναξιάς μου Σ’ αγαπάω όπως ο ναυαγός αγαπάει την σχεδία της σωτηρίας του και ας μην είσαι πια κοντά μου Το ξέρω θυσιάστηκες για ν’ ανθίσουν οι μέρες μου μα να ξέρεις δεν πρόδωσα ποτέ το...

Ο δρόμος της Ανάστασης δύσκολος. Περπάτησα όμως θαρραλέα ανάμεσα στους σταυρούς του τόπου των κρανίων Ούτε μια λάθος κίνηση δεν έκανα Μήτε ενέδωσα στη ξαφνική καταιγίδα Τη μοίρα μου μέθυσα με άκρατο κρασί Τη χαμένη τροχιά των συντρόφων μου ξαναθυμήθηκα και πόνεσα Η ψυχή μου άντεξε μόλις τρεις ημέρες. Βιαζόταν να χαρεί τη μάχη που πριν από αιώνες είχα κερδίσει Υπέμενα την προδοσία των νεκρών, την τρέλα της επουράνιας ζωής Το τελευταίο άστρο της αυγής οριοθέτησε την Ανάστασή μου. Χρήστος...

ΠΟΙΗΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ 1/04 ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!! ΚΑΠΟΤΕ Περπατώντας νοερά δίπλα στις θάλασσες σου, θυμήθηκα τον ήλιο που δεν έλεγε να φανεί Έβλεπα την Άνοιξη ν’απομακρύνεται αδιάκοπα από κοντά σου μαζί με τα χελιδόνια της μα δε ψιθύριζες λέξη Τα παράθυρα των γκρεμισμένων σπιτιών σου στόματα σκοτεινά ακίνητα σ’ένα αιώνιο χασμουρητό Ο Θεός έκοβε βόλτες ολομόναχος μέσα σου Έμαθα να τρέχω μακριά απ’ τη νύχτα Με καθαρά μάτια να κοιτάζω τη ψυχή σου Σε κοιτούσα όμως κομμένη...