ΜΑΚΗΣ ΛΟΥΚΕΡΗΣ

Θαλασσόξυλα, ψίθυροι του βυθού, κομμάτια μιας μνήμης που αρμενίζει ακόμη, πάνω τους κάθονται οι γλάροι, φύλακες της σιωπής, και τραγουδούν με φωνή ανέμου όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Ένα σπασμένο κατάρτι, όρθιο ακόμη, σαν προσευχή στο πέλαγος εκεί επάνω ανάμεσα στα σχισμένα πανιά γεννήθηκε ο έρωτας, βαθύς, μυστηριακός, με ρίζες στα άστρα και φύκια στα μαλλιά. Κι εγώ, ταξιδιώτης του νου, επιστρέφω στο νησί όχι για να βρω όσα έχασα, μα για να θυμηθώ πως τίποτα δεν χάνεται όταν το σπέρνει η ψυχή στη...

Εκεί, στα ριζά του δάσους, εκεί που στέκουν περήφανες οι λεύκες και οι άνεμοι ηχούν μέσα από τα φύλλα σαν μυστικές εξομολογήσεις της γης, εκεί κοντοστάθηκα. Το φως έσπαζε απαλά πάνω στους κορμούς, κι ο αέρας μύριζε υγρό χώμα και άνοιξη. Όλα έμοιαζαν να αναπνέουν αργά, σαν να περίμεναν κάτι. Και τότε άκουσα το κλάμα χαμηλό, λεπτό, σχεδόν ερωτικό, σαν ανάσα που χάνεται μέσα σε φιλί. Γύρισα και κοίταξα. Εκεί μπροστά στα πόδια μου μια ανεμώνη έκλαιγε μόνη της, με τα πέταλά της να τρέμουν σαν...

Οι καιροί δεν δυσκόλεψαν επειδή άλλαξε ο κόσμος, δυσκόλεψαν επειδή ο άνθρωπος έμεινε μόνος μέσα στην πυκνότητα των πάντων. Στριμωγμένος όχι από γεγονότα, αλλά από ερμηνείες. Κλεισμένος όχι από τοίχους, αλλά από άμυνες. Όταν ο άνθρωπος δεν αντέχει το βάρος του εαυτού του, το μεταθέτει. Και η πράξη του γίνεται ξέσπασμα χολής μα όχι από κακία, αλλά από αδυναμία ισορροπίας. Η κατανόηση, τότε, δεν είναι επιείκεια είναι γνώση. Είναι η ικανότητα να βλέπεις την αιτία πίσω από τη συμπεριφορά, το...